Twoje Wiersze - Rozwody dusz

Rozwody dusz

nieregularny

2026-05-08 16:24

Bez kontekstu

Dawno umarła nasza umowa wspólnoty,
Przez całe życia żyjemy w ciszy pozorów.
Odejdź bez żalu jak młodość zwykła odchodzić,
Gdy światło oślepia oczy, chaos ogłusza,
A ciosy trafiają w serce.

Ludzie nam chyba wybaczą ten mały brak szczęścia?
Zresztą w umowie nie było nic o podłości...
Może zdołamy się jeszcze kiedyś odrodzić.
Oczy zobaczą, uszy usłyszą, a serce -
Znowu poprosi o więcej.

autor

Monika Larn

przejdź do strony autora

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

5 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: niebieski

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Elżbieta

pół godziny temu

Bardzo ciekawy wiersz. Nie pomyślam w tym kontekście o rozstaniu, a przecież, to ono decyduje o całkowitym rozpadzie.
Pozdrawiam serdecznie, Moniko:)⭐️

Richard Austin

pół godziny temu

Ludzie nieraz od siebie odchodzą, ale niektórzy z nich się powtórnie schodzą. Pozdrawiam

Groschek^(*)

trzy godziny temu

co z Wami jest? za oknem szaleje wiosna, a tutaj co wiersz to płacz i zgrzytanie zębów

TheRamones

cztery godziny temu

Ależ piękny! Nawet bez kontekstu, wspaniale napisany wiersz, zabieram ze sobą 🤍

samisen

cztery godziny temu

Życiowy wiersz o emocjonalnym rozpadzie relacji — niekoniecznie formalnej (jak małżeństwo), ale głębszej: duchowej, egzystencjalnej więzi między ludźmi w nadziei, że nawet po „rozwodzie dusz” możliwe jest odrodzenie uczuć.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Pokaż mniej

Logowanie