Twoje Wiersze - GOŁĄB – ROMANTYK PRAGMATYCZNY

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

15 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

dida...^(*)

2026-01-31

bardzo przewrotnie, ciekawie. mówi się dziś ,,sharing is caring", jednak granica bywa naprawdę cienka, dobrze jest mieć to na uwadze. pozdrawiam.

sturecki

2026-01-31

No właśnie - „dzielę się” brzmi ładnie, dopóki ktoś nie zacznie brać jak swoje. Granica cienka, więc warto ją widzieć.
Pozdrawiam.

Nicotykanie^(*)

2026-01-30

Czasem miłość łatwo pomylić z tym, co daje się w ręce lub wysypuje na talerz — bo wiadomo, droga od żołądka do serca bywa krótsza, niż chcielibyśmy myśleć, a serce i tak potrafi odlecieć, kiedy świat zaoferuje coś innego.

sturecki

2026-01-30

No właśnie - jak serce chodzi na skróty przez żołądek, to łatwo je “kupić” okruszkiem. A potem wystarczy, że ktoś sypnie więcej - i już odlot, bez pożegnania.

LydiaDel

2026-01-30

To bardzo przewrotna miniatura, z nutką ironii, co bardzo lubię.
A oto słowa pewnej starszej damy, mojej teściowej, którą zresztą bardzo szanuję (wiele lat mieszkałyśmy pod 'jednym dachem', gdyż wymagała pielęgnacji):
"Kto kocha, ten cierpi, ale nie musi się dać wykorzystywać".
Więc i w relacjach powinna być równowaga, bo się rozsypią...
6/5 Serdeczności

sturecki

2026-01-30

Mądre słowa teściowej - i bardzo życiowe. Kochać można, ale nie trzeba robić z siebie karmnika. Jak nie ma równowagi, to relacja się sypie szybciej niż okruszki z ręki.
Pozdrawiam.

Kika88

2026-01-29

Dobry wiersz
Pozdrawiam serdecznie🙂

sturecki

2026-01-29

Dzięki. Serdecznie pozdrawiam.

Pióro Amora

2026-01-29

Bardzo celne i zgrabne! Ta miniatura ma w sobie mnóstwo uroku, ale i też charakterystyczny, lekko ironiczny pazur.
Wspaniale uchwyciłeś tę ludzką (i gołębią) naturę – to, jak łatwo mylimy prawdziwe przywiązanie z wdzięcznością za pełny brzuch. Puenta o dokarmianiu zostaje w głowie na dłużej
6/5
Pozdrawiam.

sturecki

2026-01-29

Dzięki! Ja to widzę prosto - człowiek (i gołąb) łatwo myli „lubię cię” z „daj jeszcze”. A jak się kończy karmienie - to często kończy się też cała ta „wdzięczność”.
Pozdrawiam.

maciejka

2026-01-29

Dobra puenta :-)
Bardzo mi odpowiada - czasem nie lubię gotować :-)

sturecki

2026-01-29

Dziękuję. Tak, nie tylko o gołębiach - czasem człowiek też leci za okruszkiem, byle na chwilę nie czuć głodu. A puenta miała właśnie ukłuć, nie pogłaskać.
Pozdrawiam.

Wanda Kosma

2026-01-29

Świetny wiersz z doskonałym zamysłem. Dla mnie to od razu nie o gołębiach tak naprawdę... Dwa pierwsze wersy i genialna pointa tworzą dobrą klamrę - dla drugiego dna, które mówi (wg mojej interpretacji) o emocjonalnych deficytach i zadowalaniu się namiastkami. Byle zjeść, byle na chwilę nie być głodnym - niedojrzały emocjonalnie, niepweny swej wartości człowiek poleci za każdym, kto sypnie okruszkami. Pozdrawiam serdecznie :)

sturecki

2026-01-29

Dziękuję. Tak, nie tylko o gołębiach - czasem człowiek też leci za okruszkiem, byle na chwilę nie czuć głodu. A puenta miała właśnie ukłuć, nie pogłaskać.
Pozdrawiam.

Jastrz

2026-01-29

Jedyne "uczucie" gołębia, to przywiązanie do domu. Ludzie to wykorzystali i używają gołębi do przenoszenia wiadomości. Jeśli w tym widzisz romantyzm - to jest tylko Twoja interpretacja. Romantyczni ludzie widzą w gołębiu jakiś romantyzm. Natomiast pragmatyzm widać raczej u tych, co hodują gołębie z myślą o ich wykorzystaniu. A sam gołąb ma to wszystko w... dziobie i równo z górki obsrywa zarówno romantyków, jak i pragmatyków...

sturecki

2026-01-29

Właśnie dlatego gołąb jest taki “uczciwy” - człowiek mu dopisuje romanse i idee, a on ma jedno: wrócić do domu - a resztę załatwia z góry, równo wszystkim, bez wyjątków.

JaSnA7

2026-01-29

Ciekawe, które gołębie są tak romantyczne:)
Pewnie woje księcia Probusa z krakowskiego rynku:)
Tylko jak rozpoznać, który woj, a który nie...
Pozdrawiam:)
⭐️❄️🟠

sturecki

2026-01-29

Romantyczne są te, co jeszcze nie widziały miotły - a który woj od Probusa? ten, co najpierw grucha, a potem robi inspekcję parapetu - reszta to zwykłe szeregowce z rynku.
Pozdrawiam.

andrew

2026-01-29

Super
W życiu, podkładają jedzenie moim wróblom,ale żyją w zgodzie.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

2026-01-29

I o to chodzi - jak jest zgoda przy karmniku, to i człowiekowi lżej na sercu.
Pozdrawiam.

andrew

2026-01-29

Podkradają

Uczeń Marka Aureliusza

2026-01-29

Świetne są te porównania o gołębiu, wymowny wiersz o słusznym przekazie. Gołębie serce :)

sturecki

2026-01-29

Dzięki - „gołębie serce” bywa miękkie, ale i brudne - ja tylko pokazuję, że nawet z zapaskudzonego parapetu da się wyciągnąć trochę sensu.
Pozdrawiam.

Eleanor Rigby

2026-01-29

Przez nie mam ciągle zasrane parapety w moim miejskim mieszkaniu :)

sturecki

2026-01-29

To masz “miejskie gołębie” w pełnej krasie - darmo przylatują i jeszcze odcisk zostawiają. Ja bym im powiedział krótko: gruchać można, ale nie na mój parapet.
Pozdrawiam.

Elżbieta

2026-01-29

Mam złe wspomnienia, stoczyłam niemal walkę z uparciuchem, który upodobał sobie moje kuchenne okno, na nic było przeganianie, w końcu dał za wygraną, ale ja zapłaciłam słony rachunek za wybite okno!
Lubię patrzeć na nie, obserwować przewrotność wpisaną w naturę, z tym, że dokarmianie sobie darowuję!
Serdecznie pozdrawiam:)⭐️

sturecki

2026-01-29

Masz rację - oglądać można, ale jak ktoś Ci okno rozwalił, to entuzjazm szybko przechodzi. Ja też bym po takim rachunku patrzył z daleka - bez dokarmiania i bez zaproszeń.
Pozdrawiam.

Marek Żak

2026-01-29

Nie mam nic przeciwko, ale jak takie stada obsiadają wszystko dookoła, to miłe nie jest. Martwi mnie bardziej, że zniknęły wróbelki. Pozdrawiam.

sturecki

2026-01-29

Pojedynczy gołąb może być okay, ale stado to już kłopot. A wróbelków szkoda najbardziej … jak ich nie ma, to coś w podwórku cichnie.
Pozdrawiam.

Krystek

2026-01-29

We wszystkim wskazany umiar.
Ślę moc serdeczności:)

sturecki

2026-01-29

No jasne - i w karmieniu, i w lubieniu. Jak zawsze: trochę serca, trochę rozsądku.
Pozdrawiam.

aff^(*)

2026-01-29

Bardzo stary wiersz. Gdziez te tłumy na poczcie? :)
Pozdrawiam 🌼

sturecki

2026-01-29

Hi, hi ... wiersz nowiutki, tylko starą pocztę wspomina.
Pozdrawiam.

jolka

2026-01-29

Świetne,życzliwość/interesowna,chwilowa/ daje nam nadzieję na coś więcej...Nie lubię gołębi,ale karmię je czaem na ulicy...

sturecki

2026-01-29

No i to jest życie - nie musisz lubić, żeby czasem dać okruszek. A nadzieja? Też bywa z okruszków, więc ją odnajduj, choć nie mam pojęcia na co.

elvie

2026-01-29

Oj tam, oj tam
Dokarmiamy gdy kochamy.

sturecki

2026-01-29

Nie, tu miotła była do gołębi, nie do koguta. A sikorki to klasa sama w sobie - małe, zwinne i nie robią bałaganu jak stado. Święcona woda też może być, byle nie na parapet.

elvie

2026-01-29

Nawiązujesz do koguta ? Miotły mogę użyć do pokropienia święconą wodą , ja dokarmiam sikorki.

sturecki

2026-01-29

Jak kochamy - to dokarmiamy, jasne. Tylko niech ta miłość ma też miotłę pod ręką.
Pozdrawiam.

Odyseusz62

2026-01-29

Od czasu gdy pracowałem w Krakowie mam wstręt do gołębi.
Pozdrawiam.

Odyseusz62

2026-01-29

Pracuję ,,,w międzyczasie.

sturecki

2026-01-29

Hi, hi ... czyżbyś jeszcze nie był w piwniczce?

Odyseusz62

2026-01-29

Już jakoś tak mam, że w pisaniu na czczo się nie sprawdzam.

sturecki

2026-01-29

Ty o jedzeniu, a ja o pisaniu.

Odyseusz62

2026-01-29

..smaczna, gołąb w rosole rewelacja.

sturecki

2026-01-29

To miałeś z nimi układ jasny - one na dach, Ty do gara.
To jakbyś zjadł część mojego wiersza. Oby była smaczna.

Odyseusz62

2026-01-29

Mam też weselsze wspomnienia z gołębiami... choć nie dla nich.
Mój teść je hodował a że mnie lubił nie jednego mi darował
który potem w rosole lądował
... a rosół z młodego gołębia po prostu smaku głębia.
Tak , że za kołnierz nie srały a i tak słodkiej zemsty się doczekały.

sturecki

2026-01-29

No to już wszystko jasne - kto choć raz wlazł na dach po takich “lokatorach”, ten nie ma ochoty na romantyczne gołąbki. Ja je mogę mieć pod oknem, ale Twoje wspomnienia to zupełnie inna bajka. Mam nadzieję, że Ci nic nie narobiły za kołnierz?

Odyseusz62

2026-01-29

Nigdy nie mieszkałem w Krakowie ale zjeździłem go wzdłuż i w szerz gdy wykonywałem przeglądy stacji Orange, co się wiązało z wchodzeniem na różne konstrukcje nieraz umieszczone na dachach i strychach a to było królestwo dzikich gołębi stąd mój wstręt do tego gatunku.

sturecki

2026-01-29

Rozumiem - w Krakowie potrafią człowiekowi wejść na głowę i w buty.
Czyli, mieszkałeś prawie po sąsiedzku ze mną.

Waldi1

2026-01-29

masz rację z tymi gołębiami ... tu na Śląsku jest ich tysiące ... ludzie dokarmiają ... a nawet siadają na naszym parapecie ... bo w karmniku moim czeka na nie pszenica ... to dla nich rarytas ... tylko parapet zabezpieczony ceratą ... przed zabrudzeniem ..one cieszą moje oczy ,,, na FB pod wierszami je uwieczniam ... naprawdę są wspaniałe i z wdzięczności okazują serce ... nie uciekają gdy karmy dosypuję ...kochają moje okno bez lęku ... a pisałem ze zrobiłem trzy i dwa są na drzewach blisko domu ... też pełne ... widać że miłość
miłością odpłacają dobranoc ...

sturecki

2026-01-29

Rozumiem - jak zostały “bezpańskie”, to chociaż mają u Ciebie okno i garść pszenicy. A gruchanie? Lepsze to niż cisza jak w betonie.
Czyli, w sumie nie jesteś dręczycielem ptactwa, tylko dobrodusznym miłośnikiem.

Waldi1

2026-01-29

nigdy nie byłem gołębiarzem ... za bajtyla ojciec miał górno loty ...pawiki.. lecz mnie ... to nie interesowało ..a tu starzy gołębiarze poumierali i one są bezpańskie ...więc cieszę się nimi gdy przychodzą i gruchają ...

sturecki

2026-01-29

No i to jest najprostsza prawda - dasz im pszenicy i spokoju - to oddają zaufaniem, nie hałasem - a cerata na parapecie to już pełen profesjonalizm.
Widzę, że gołębiarz z Ciebie.
Pozdrawiam.