dzień chylił się ku końcowi
po rozgrzanym bruku
pełzał raźnie mrok
cały dzień bez wytchnienia
lał się upał z nieba

w lot wypełniały się
skwery i ulice życiem

zwinnie omijając jazgotliwe tłumy
skierowałam moje kroki
ku przystani

orzeźwiająca bryza
musnęła moją twarz

na pobliskiej plaży
zastałam chaos

bezsilny wietrzyk
ostatnimi siłami
rozwiewał pozostałości
dziennych koczowników

właśnie ostatni promień
zachodzącego słońca
przeciął ostrzem
płonącej maczety
ciemną membranę fal

i zapłonęło purpurą
królestwo Neptuna
chowając tajemnice dnia
w głębinach

jeden promyk
jakby niechcąco
dotknął me serce
pozostawiając ślad
niewytłumaczalnej tęsknoty

za dniem
który przepadł gdzieś w mroku
za chwilą, która przemknęła bezpowrotnie
za zapachem morskiej bryzy
za beztroskim poszumem fal

odurzona nieoczekiwanym
nawałem uczuć
odwróciłam się i ruszyłam
ku miastu
gdzie migotliwe światła kuszą
ku tłumom nieznającym ciszę
ku monotonnej szarości codziennego dnia

jeszcze raz spojrzałam za siebie
w gasnące powoli
na horyzoncie słońce

w fontannie srebrnych kropli
zobaczyłam go;
króla mórz i oceanów
rozkoszującego się
orzeźwiającą wieczorną kąpielą

pora wracać do rzeczywistości
do miasta
które nigdy nie śpi

uliczny zgiełk zamroczył mnie

w betonowym labiryncie ulic
ulotnił się czar natury

neonów jasność
przyćmiła blask gwiazd

do miasta wróciłam
inna
nie ta sama

błąkając się samotnie
wśród tłumów
zrozumiałam
tak dalej żyć nie mogę