Twoje Wiersze - WRÓBEL – SPECJALISTA

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

22 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Jan Kępiński

2026-01-20

Coraz mniej wróbli. U nas mają się dobrze, słoninka, okruszki ...
Trafiłeś z tą miniaturą wszak wróbelek to też miniaturka.

sturecki

2026-01-20

No i pięknie. Jak mają u Was słoninkę i okruszki, to nic dziwnego, że trzymają się dzielnie. A miniatura o miniaturce sama się prosiła.
Pozdrawiam.

Izka1^(*)

2026-01-19

Urocza liryka z silnym akcentem filozoficznym. Postać wróbla przemyca pochwałę "uważności" i prostoty życia. Puenta jest mocna i zapada w pamięć. Zestawienie budowania katedr (wielkich czynów) z umiejętnością życia (codziennym szczęściem) to klasyczny, ale wciąż bardzo świeży motyw. Pozdrawiam serdecznie 😊❄️

sturecki

2026-01-19

Dzięki. Wróbel jest tu właśnie po to, żeby przypomnieć: czasem największa robota to zwykły dzień, przeżyty normalnie. A katedry … piękne, jasne, tylko nie każdy musi je stawiać, żeby być „kimś”.

Viola Arvensis

2026-01-19

...na miarę własnych możliwości i to jest piękne i potrzebne.

Wspaniała miniaturka.

sturecki

2026-01-19

Dokładnie. Na swoją miarę, bez napinki i udawania. Dzięki za ciepłe słowo!

Migrena...1^(*)

2026-01-19

czasem największy talent to po prostu umieć żyć .

fajny wiersz.

szacunek.

sturecki

2026-01-19

Umieć żyć to często większa sztuka niż umieć gadać o życiu.
Dzięki za dobre słowo i szacunek odwzajemniam.

maciejka

2026-01-19

Bardzo lubię wróble - i lubię Twój wiersz :-)

sturecki

2026-01-19

Dzięki. To mamy wspólną słabość: wróble i krótkie, żywe zwrotki. Pozdrawiam serdecznie!

Motylek78

2026-01-19

każdy ma swój sposób na codzienność
Pozdrawiam serdecznie 🦋

sturecki

2026-01-19

No pewnie. Jeden ma plan, drugi improwizację, a trzeci wróbelka w głowie. Ważne, żeby to działało i nie robiło z człowieka więźnia własnego dnia.
Pozdrawiam.

JaSnA7

2026-01-19

Czasem jest biednie, ale szczęśliwie:)
Każdy wróbelek jest prześliczny; pełen wdzięku. choć to zwyczajny ptaszek.
Szkoda że wróbli ubywa.
Pozdrawiam Staszku:)
⭐️❄️🟠

sturecki

2026-01-19

No właśnie. Wróbel niby zwyczajny, a ma w sobie tyle wdzięku, że aż człowiekowi lżej na sercu. I szkoda, że ich coraz mniej, bo z nimi było w miastach bardziej „żywo”.
Pozdrawiam.

Nata Sza

2026-01-19

Świetna miniatura!
Uczmy się od wróbla i cieszmy się życiem!
Pozdrawiam Cię, Stu, serdecznie :-)

sturecki

2026-01-19

Dziękuję. Dokładnie … wróbel nie filozofuje godzinami, tylko bierze dzień, jak leci. I tego się warto uczyć.
Pozdrawiam.

LydiaDel

2026-01-19

To prawdziwy wirtuoz życia, wie co, kiedy i gdzie? Ale takich 'wróbelków' mamy wszędzie. 6/5 Serdeczności

sturecki

2026-01-19

Tak, to wirtuoz od „tu i teraz” i od ogarniania dnia bez wielkich haseł. A takich wróbelków pełno, tylko nie każdy potrafi to zauważyć.
Pozdrawiam.

sisy89

2026-01-19

Świetny. Umiejętność czerpania z życia i jego docenienia to już dużo, bo to klucz do szczęścia. Pozdrawiam serdecznie :)

sturecki

2026-01-19

Dokładnie tak … kto umie docenić zwykły dzień, ten już wygrał połowę życia. A reszta to tylko dodatki.
Pozdrawiam.

Elżbieta

2026-01-19

Masz rację, ma taki wróbelek w niewielkim łebku, całkiem dobry plan na przeżycie dnia w wesołym towarzystwie, przepada wprost za nim, nie goni za ułudą, z gracją się pokręcić i zawsze coś do dziubka wpadnie... a katedry? Ależ skąd, co on? Taki mały...
Serdecznie pozdrawiam, Staszku:)⭐️

sturecki

2026-01-19

Tak. Wróbelek ma plan prosty, ale skuteczny: trochę śmiechu, trochę sprytu, trochę „tu i teraz” i już dzień się trzyma kupy.
A katedry? On ma swoją katedrę w krzaku, między gałęzią a okruchem … i mu wystarczy.
Pozdrawiam.

ajw

2026-01-19

To miniatura, która dokładnie wie, ze jest miniaturą - i nie próbuje być niczym więcej. Świetne pokazanie wróbla jako figury codzienności. Zycie i poezja zrównane jednym ruchem. Mistrzostwo prostoty. Bez mentorskości i bez wyższości - jak Twój niezwykle mądry komentarz do Gminnego Poety. Czapki z głów, Stachu :) Masz klasę.

sturecki

2026-01-19

Dosłowność zostawiam gazetom i instrukcjom, a wiersz ma robić swoje między słowami.

ajw

2026-01-19

Widzę i to nie po raz pierwszy. I powiem Ci tak:To nie Twoja robota schodzić na poziom dosłowności. I to jest piękne! :)

ajw

2026-01-19

Widzę i to nie po raz pierwszy. I powiem Ci tak:To nie Twoja robota schodzić na poziom dosłowności.

sturecki

2026-01-19

Dzięki, ogromnie mi miło.
Lubię takie miniatury: małe, szybkie, a trafiają w człowieka jak okruszek w dziób wróbla.
I dzięki za dobre słowo o komentarzu do "Gminnego Poety" … staram się mówić prosto, bez „nauczania”, bo życie i tak każdego uczy po swojemu.
Pozdrawiam!

Gminny Poeta

2026-01-19

Oj nie doceniasz wróbla. Ile on musi sie nalatać naszukać by cokolwiek znaleźć do jedzenia, na uważać by sam nie został czyimś posiłkiem. Wróbel to najbardziej jurny ptak. W ciągu minuty może kila razy a w ciągu godziny to już nie zliczę, A jeszcze piórka wygładzić i kąpiel w piachu. A dzieci nakarmić i nauczyć jak być starym wróblem. Podsumowując wiersz jest spora dla wróbli obelgą albo relacją z pojedynczego na nie rzucenia okiem. Pozdrawiam z uśmiechem:))))

ajw

2026-01-19

Poeto, to wiersz nie referat przyrodniczy.

sturecki

2026-01-19

Potrafisz wytykać dziury, nawet tam, gdzie są.
Przyznaję rację. Wróbel to nie leń, tylko mały komandor od przetrwania: nalata się, naje się, ucieknie, nakarmi młode i jeszcze zdąży się wykąpać w piachu.
A to moje „wróg” było celowo na żart, nie jako obelga. Bardziej taki podziw z przekąsem: że on jest sprytny i zawsze sobie poradzi, choć życie mu nie daje taryfy ulgowej.
Pozdrawiam ze zrozumieniem.

Groschek^(*)

2026-01-19

wróg to wróbel? czy wróbel to wróg? jeśli to pierwsze to znaczy, że całość napisana jest w przenośni. oceniam Ci tym razem z powodu trzymania dobrej znajomości.. 🙄

sturecki

2026-01-19

Wróbel to nie wróg, tylko „wróg” z przymrużeniem oka. Taki mały cwaniak od okruszków i plotek. A reszta? No jasne, że trochę w przenośni, bo w tym wróblu łatwo zobaczyć i człowieka.
Dzięki za ocenę i dobrą znajomość!

klaks

2026-01-19

Świetne. W prostocie wróbla jest tajemnica szczęścia, tylko czy geniusz potrafi zrezygnować ze sławy budowania katedry...
Pozdrawiam serdecznie 6/5

klaks

2026-01-19

Lubię zwierzęta:)

sturecki

2026-01-19

Może uzbierasz własne zoo, bo w tym cyklu ma sporo zwierzaków.

klaks

2026-01-19

To prawda, zabieram tego wróbla do ulubionych :)

sturecki

2026-01-19

Pewnie że potrafi… tylko musi mu się chcieć. Bo czasem największy geniusz to ten, co nie potrzebuje braw, tylko spokojnego dnia i własnego miejsca na gałęzi. A katedry? Niech budują ci, co bez tego nie umieją zasnąć.
Pozdrawiam.

andrew

2026-01-19

Krótko i fajnie.
Mam swoje wroble. Są ok.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

2026-01-19

Jak masz swoje wróble, to masz też kawałek normalnego świata pod oknem. Niech Ci ćwierkają jak najdłużej.
Pozdrawiam serdecznie!

Marek Żak

2026-01-19

Zainspirowany Twoim uroczym wierszem i wpisami spytałem AI. Taka odpowiedź:

Wróble znikają z miast z powodu utraty pożywienia (idealnie koszone trawniki, brak resztek jedzenia, mniej owadów), braku miejsc lęgowych (termomodernizacja, zamykanie szczelin), zanieczyszczenia środowiska oraz braku gęstych krzewów i drzew, które służą za schronienie, co jest efektem nadmiernego dbania o miejski "porządek" i urbanizacji.

Pozdrawiam

sturecki

2026-01-19

No i ta AI trafiła. Wróblom zrobiliśmy „porządek” tak dokładny, że nie mają gdzie mieszkać i co jeść: szczelne bloki po remontach, mało krzaków, mało owadów i mało okruszków. Czyli miasto wypucowane, a ptakowi coraz trudniej. I potem się dziwimy, że robi się cicho.
Pozdrawiam.

Krystek

2026-01-19

Nie każdy potrafi żyć beztrosko
nie myśleć o przyszłości.
Ślę moc serdeczności:)

sturecki

2026-01-19

To prawda. Beztroska nie każdemu leży w kieszeni. Ale czasem wystarczy choć mały kawałek dnia przeżyć lżej, jak wróbelek na gałęzi.
Ślę serdeczności i odwzajemniam!

Wanda Kosma

2026-01-19

Wróbel to piękna metafora "tu i teraz". Jest dla samego istnienia - czystą z niego radością. Pointę można odczytać szeroko: nie tylko ten, który zwyciężył czas pozostawiając po sobie dzieło, ale także, a może przede wszystkim, ten, kto potrafił choć przez chwilę istnieć bez złudzenia czasu - jest "geniuszem", czyli tym, który odkrył Sens. Pozdrawiam serdecznie :)

sturecki

2026-01-19

Wróbel nie liczy godzin, tylko żyje tu, gdzie stoi gałąź. I chyba właśnie o to chodzi: nie tylko zostawić po sobie coś „wielkiego”, ale umieć choć chwilę po prostu być, bez gonitwy.
Pozdrawiam serdecznie!

elvie

2026-01-19

Wiersz jest lekki jak wróbelek i aż oddycha wolnością.
Pozdrawiam.

sturecki

2026-01-19

Właśnie się dziwię, że dostałem mocno po głowie, a gwiazdek nie widzę.

elvie

2026-01-19

Kibicuję.
Zapomniałam o gwiazdkach za wiersz:
☆☆☆☆☆☆
☆☆☆☆☆☆

sturecki

2026-01-19

Postaram się wycisnąć z tego pomysłu tyle, ile się da. Jak przytrzymasz kciuki, to będzie łatwiej.

elvie

2026-01-19

To może być interesujące.
Życzę pełnego wykorzystania zdolności w realizacji pomysłu.

sturecki

2026-01-19

Dzięki. Jak wróbelek ma w wierszu miejsce na oddech, to znaczy, że wolność jeszcze nie uciekła z gałęzi.
Prowokujesz mnie do cyklu "waga wiersza" ... może się za niego zabiorę.

jolka

2026-01-19

To moi ulubieńcy,giną w strasznym tempie.Sprytne,odważne a wiersz taki jak bohater-rezolutny i szybki.Miłego dnia

sturecki

2026-01-19

Masz rację, to są rezolutne małe twardziele … a jednak ich ubywa i to boli. Miłego dnia i niech Ci dziś coś miłego zaćwierka pod oknem.

Odyseusz62

2026-01-19

A wróbelków coraz mniej, coraz mniej świergotu w dzień.
Pozdrawiam.

sturecki

2026-01-19

No niestety … coraz ciszej na drzewach i pod oknami.
Jakby ktoś miasto przykrył kocem i zapomniał o świergocie.
Pozdrawiam.

Jastrz

2026-01-19

"Kochajcie wróbelka dziewczęta,
Kochajcie do jasnej cholery!"

sturecki

2026-01-19

Hasło jak transparent na rynku: kochajcie wróbelka, bo to ptak od zwykłego szczęścia!
A „do jasnej cholery” to tylko pieczątka, że sprawa pilna.

Bożena Joanna

2026-01-19

Wróbelki były ozdobą drzew i krzewów w miastach. Pod jednym z domów towarowych w Warszawie okupowały całe drzewko i ćwierkały pełne radości ze swej egzystencji. Teraz już ich nie ma. Trochę smutne, choć podoba mi się ich filozofia życiowa.
Pozdrowienia

sturecki

2026-01-19

No właśnie… człowiek pamięta ten ich hałas jak coś dobrego. Wróbel nie udaje ważnego, tylko ćwierka, że żyje i że to mu wystarcza. A teraz ciszej w miastach, jakby ktoś ściszył życie o jeden guzik… trochę smutne.
Pozdrawiam.

Larisa

2026-01-19

Piękny jest ten 'wróbelkowy' świat:) Gniazdo tego wróbelka dla niego jest katedrą.
W życiu geniuszem jest ten, kto najlepiej potrafi przeżyć swoje życie, oczywiście z poszanowaniem norm moralnych. Nie wiem, czy wiesz, ale wróbelki są bardzo pożyteczne w przyrodzie.
Nietuzinkowy wiersz!
Serdecznie Cię pozdrawiam, Staszku:)

sturecki

2026-01-19

Dziękuję. Masz rację: dla wróbelka gniazdo to świątynia, a nie metraż. I coś w tym jest … geniusz to umieć przeżyć swoje, nie cudze.
A co do pożytku wróbli, święta prawda. Mały ptak, a robi więcej niż niejeden „wielki”.
Dzięki za ciepłe słowo!

Waldi1

2026-01-19

takich wróblaków jest bezliku .... żyją na cudzy koszt .... lecz mądry wróbelek lubi Twoje zwrotki ...siedzi na gałęzi roznosząc plotki ... a mądry wróbel pałaców nie buduje ... żyje skromnie ...a pod skromnością w bogactwie pływa ... dobranoc ... a Ty zwrotki trzepiesz z rękawa i to jest super sprawa ...

sturecki

2026-01-19

Wróblaków pełno, to fakt… jeden ćwierka dla plotki, drugi dla chleba. A ten mądry? Nie stawia pałaców, tylko wie, gdzie mu dobrze.
A ja … jak mam w rękawie zwrotkę, to ją wypuszczam, niech polata.
Pozdrawiam.