Mogę śmiało podpisać się pod poniższym komentarzem Katarzyny.
Tylko trzeba się przyznać, że wszyscy mamy wątpliwości związane z naukami kościoła. Święci też je mieli.
Pierwsze pytanie: Czy można nauczyć się wiary? Odpowiedź na TAK oznacza dojście do wiary poprzez indoktrynację. ( co się dzieje powszechnie). O czym ten wiersz mówi.
Odpowiedź na NIE, wskazuje na fakt , że wiara w Boga jest wrodzona i wynika z potrzeby wewnętrznej człowieka. (co możemy zarejestrować na przestrzeni znanych nam dziejów ludzkości).
Pytanie drugie: Czy jest jakaś inna droga? Jakiś inny powód wiary? I tu wkraczamy na dywagacje teologiczne, np.: Jeżeli Bóg stworzył człowieka, w co wierzymy, to czy nie zaszczepił mu genu posłuszeństwa, wiary, obawy przed swą Osobą? Odpowiedź : TAK, nie przekreśla wiary, bowiem w tym miejscu konstatujemy, że taka była jego wola, czym potwierdzamy niejako jego istnienie.
Oczywiście mamy tu w wierszu do czynienia z satyrą, przerysowaniami.
Jest jeden aspekt tego wiersz może nieświadomie poruszony. Otóż satyra zakłada, że wszyscy ludzie są równi. Tak nie jest. Owszem mamy prawodawstwo mówiące, że jesteśmy sobie równi wobec prawa ale to szczegół dotyczący naszego rodzaju. Różnimy się między sobą poziomem umysłowym, talentami, umiejętnościami, możliwościami fizycznymi i psychicznymi i tak dalej ....
Ostra tu krytyka sposobu w jaki Kościół (od dziecka) wprowadza nas w rzycie religijne jest nietrafiona.
Wszak podstaw czegokolwiek uczymy się za młodu. Nauka musi być jasno wyłożona i w rezultacie uproszczona.
Krystalizowanie się postaci wiary ma trafiać bardziej do serca niż do umysłu. Na umysł przychodzi pora później, kiedy potrafimy już konstruować własne wnioski. Niestety większość ludzi nie potrafi samodzielnie - twórczo myśleć.
Tu jest naturalna psychologiczna, umysłowa bariera rozwoju człowieka. Nie na darmo wiernych zwie się owcami a kapłana pasterzem.
Teraz już się nieźle rozpisałem ale wiersz Twój wart jest solidnego komentarza.
Nawet dla niewierzących (tych mądrzejszych) kościół spełnia rolę szkoły życia. Dzisiaj niczego nie wymusza. Uczy. Uczy dekalogu na początek. Nie zabijaj! Nie uczy miłości do Boga bo ją trzeba mieć w sobie. Ujmuję w ramy wiarę wrodzoną człowieka. Uczy drogi dobra i przyzwoitości w życiu. Nawet jeżeli nie wierzymy w życie wieczne, uczy jak przejść tą naszą drogę życia na naszej ziemi z godnością i spokojem sumienia.
Możemy mieć różne zastrzeżenia do instytucji Kościoła, do poszczególnych kapłanów.
Taka jest nasza cywilizacja.
Kościół musi być instytucją by ją chronić.
Któż inny ludzi poprowadzi? Ideologowie komunizmu? Post socjalizmu?
Euro demokraci z pod znaku Syjonu?
Nie ma nic obecnie co mogło by kościoły (różnych wyznań) zastąpić.
Wniosek: my też, wierzący i niewierzący, powinniśmy w naszym kręgu kulturowym chrześcijańskim, katolickim Kościół chronić, co nie znaczy ślepo dreptać w miejscu, raczej czynnie go kształtować jako jego część i podstawa.

Pozdrawiam z nadzieją, że miałeś cierpliwość przeczytać ten tekst.

Dla mnie nauka Jezusa nie jest zardzewiała. Wręcz przeciwnie, jest ponadczasowa i od pewnego czasu zaczynam wczytywać się bardzo świadomie, z ciekawością w to, co przekazywał. Zgłębiam też inne treści, niekoniecznie te proponowane przez tzw "rząd", orientuję się też w sytuacji geopolitycznej. Obserwuję różne wątki i cierpliwie łączę kropki od lat. Odróżniam pozorantów od tych z wartościami, którzy nie dbają tylko własny stołek.
Życie jest bardzo proste, to ludzie je komplikują wymyślając świat na nowo.
"Ja Jestem Drogą, i Prawdą i Życiem" - dla mnie nabiera kolorów dopiero teraz (nie mylić broń Boże z barwami tęczy!😉)
Choć nie jestem (jeszcze)"moherowym beretem";-) tak właśnie wybieram, wybieram też zdecydowanie "Bóg, Honor, Ojczyzna(moja)"🤍❤️bo jestem wolna i świadoma:-)
AMEN! 🙏

W dużej części jesteśmy spisani-skazani na wiarę – często szybciej niż nauczymy się własnego imienia. Ten wiersz kopie w dogmat jak w zardzewiałą maszynę: głośno, nierówno, ale z wyraźną pretensją, że człowiek miał być kimś więcej niż instrukcją obsługi cudzych racji.
5/6