Twoje Wiersze - Bez orbity

Bez orbity

wolny

2026-04-24 11:26

Istnienie poprzedza formę” Jean - Paul Sartre

Niektórzy dorastają jak las —
ziemia trzyma ich cicho za kostki,
korzenie piją spokój z głębi,
a czas obrasta ich miękkim mchem.

A inni spadają jak gwiazdy —
z wyrwanym niebem w dłoniach.

Jednym ciosem odcięci od korzeni
stają się powietrzem bez ciężaru,
ruchem bez kierunku.

Ja też spadłam —
i wciąż krążę
bez orbity.

autor

ekrzy

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

7 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

samisen

godzinę temu

Wiersz wyraźnie sugeruje, że „brak orbity” jest doświadczeniem nie tyle katastrofy, co długotrwałego zawieszenia między miejscami, do których nie da się już wrócić i takich, do których jeszcze się nie dotarło.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Belamonte/Senograsta

godzinę temu

ileż strategii w ludziach, ta druga pewnie i mnie bliska, ale czy nie jesteśmy w końcu ziarenkiem zasianym w brzuchu matki. Pozdrawiam, świetny wiersz

Marek Żak

godzinę temu

Ciekawy zatrzymujący wiersz. Życie na orbicie oznaczać może przywiązanie, a nie każde jest komfortowe, niektórzy uważają je za uciążliwe chcą się zerwać i odlecieć ku wolności, albo samotności, bo bywa różnie. Pozdrawiam serdecznie.

Maciek.J^(*)

dwie godziny temu

nietuzinkowe metafory

Monia

trzy godziny temu

Refleksyjne pozdrawiam serdecznie 😉

sturecki

trzy godziny temu

To wiersz o człowieku wyrwanym z miejsca, zanim zdążył zapuścić w sobie porządne korzenie – bo można żyć, poruszać się, nawet świecić, a jednak nie mieć gdzie wracać po własną orbitę.
6/5