Ładnie ujęty nieładny temat.
Pozdrawiam.

"Twoje oczy były uprzejme.
Nie zostawiały siniaków —" ; to staje na długo w pamięci.
"„może kiedyś”, – wiadomo, nigdy już.
Dużo przestrzeni do osobistych przemyślań, takie lubię, wtedy w głowie wiruje. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Jak to się mówi co się kończy, a coś zaczyna pozdrawiam serdecznie 😉

To wiersz o odmowie w rękawiczkach – „uprzejme oczy” nie robią siniaków, ale uczą najtrudniejszego: oddychać bez „może kiedyś”, a filiżanka zostaje jak cichy rekwizyt nadziei, po którą nikt nie wraca.
6/5

Mimo całej magii, która wciąż istnieje na świecie, całej magii, która również istnieje pomiędzy dwojgiem ludzi, czasami prostota i bezpośredniość potrafią być lekiem na całe "zło", które przychodzi, gdy słowa są niewypowiedziane, a cisza zdaje się wybrzmiewać w człowieku przez następny (no właśnie, jak długo?) czas. Czasami rozmowa z samym sobą, określenie swojego podejścia i przekazanie tego drugiej stronie ratuje w jakimś sensie dwie osoby. Oby dwie wtedy mogą iść dalej, nie czekając już na powrót, a przynajmniej łatwiej jest w głowie poukładać sobie ten mały koniec, a nie wyczekiwać na coś, co może nigdy nie nadejść, a jednocześnie stając się więźniem swoich własnych wyobrażeń i nadziei. Wiadomo, że relacje nigdy nie są czarno-białe, zawsze coś tam bardziej pcha lub odpycha, natomiast myślę, że bardzo ważnym jest dla siebie samego stawianie granic, nawet jeśli chwilowo będzie się to równać z odczuwaniem rozpaczy.

Trudno normalnie żyć bojąc się
głośniej oddychać. Człowiek jest
zagłaskany, zaszczuty.
Ślę moc serdeczności i pogody
ducha:)