X
Zwyczajnie piękni...
proza wierszowana
2026-03-22 14:15
Świadomi tego, ile wiosen mają za sobą,
nie dostrzegają sreberek na skroniach,
jesienność nie odebrała chęci do życia,
mijają lata, a im niespieszno donikąd.
Czas strawił urodę, lecz serc nie zdołał;
czułe szepty śmiechem przerywane,
muśnięcie ust przyjemność sprawiają,
na upływ czasu wzruszają ramionami.
nie dostrzegają sreberek na skroniach,
jesienność nie odebrała chęci do życia,
mijają lata, a im niespieszno donikąd.
Czas strawił urodę, lecz serc nie zdołał;
czułe szepty śmiechem przerywane,
muśnięcie ust przyjemność sprawiają,
na upływ czasu wzruszają ramionami.
