to nie jest po prostu
zły dzień czy chandra

to czarna dziura
w moim życiu
każda chwila
jest jak walka
na śmierć i życie

to krzyk duszy
którego nikt nie słyszy
niczym łzy w deszczu
niewidoczne dla oczu
reszty świata

to uczucie, jakbym tonął
a świat tylko patrzył
nie rozumiejąc
i nie widząc co się dzieje

nikt nie wybiera bycia smutnym
wyczerpanym emocjonalnie, pustym

walka z niewidzialnym wrogiem
który mieszka w mojej głowie
staje się poligonem
gdzie jesteś zarówno żołnierzem
jak i polem bitwy

ludzie patrzą, ale nie widzą
słuchają, ale nie słyszą

nie da się tak po prostu
oddychać pod wodą

mówią „weź się w garść”
„wszyscy mają złe dni”
‘’to tylko w twojej głowie”
ale to nie takie proste
jak krzyczeć o pomoc
w pustym pokoju
gdzie nikt nie słyszy
i nikt nie rozumie

ciągła walka z własnym umysłem
z własnymi myślami
które dodatkowo cię zdradzają

czuję się utopionym w oceanie
własnych emocji
bez żadnej deski ratunkowej

jak tu się uśmiechać?
gdy każdy mięsień
w moim ciele krzyczy z bólu!

Jak się uśmiechać?
gdy każda myśl
to myśl o porażce
o beznadziei, o cierpieniu

nie widać złamanej nogi
nie widać krwi
ale wewnętrzna rana jest

krwawi i boli każdego dnia
każdej nocy, każdej godziny