Dzień od pierwszych wdechów staje się wiosną; na wpół wymodloną, na wpół wyczekaną, której niechętnie spowiadam się ze snu. Tamtych już dawno nie ma, tamci wspomieniem budowali legendę czci i wiary, sobie tylko czasem będąc...
nadzieją.



chcąc wiedzieć kiedy zamknąć oczy
trzeba przytomnym być od wewnątrz
z rozwagą czujność w sercu nosić
ona by przetrwać jest konieczną

a gdy już znajdziesz "święty" spokój
nie pozwól gasnąć jego aurze
na skórze somatykę poczuj
i ucz się wokół szerzej patrzeć



Człowiek wolny od brzemienia śmierci, jest triumfem nad jej tragedią. Nie umiera, nie prosi o łaskę w fałszywej pokorze, nie rozpacza, choćby ostatnim tchnieniem zatęsknił do lata.



duszę z popiołu zaklinam w pamięć
Ciebie prosimy (...)

krew niech napowrót ciałem się stanie
Ciebie prosimy (...)

modlitwą jestem i nią zostanę
Ciebie dziś proszę - wysłuchaj Panie

choćbym u szyi miał ciężki kamień
nie pozwól nigdy zrzucić go

amen



Najpiękniejszą jest jesień, której nikt nie czeka. Niezmartwiona, rzuca swój płaszcz gdzie popadnie. Lubię z nią deptać kałuże - w zmąconej wodzie przeglądamy krzywiznę świata.
"Wszystko, co mam, jest w niej zakochane."



mogę potrzymać za mały palec
tym którym zmieścisz złamane słowo
i nie przejmować wcale a wcale
się że nie do mnie a raczej obok

przychodzisz smutna jesieni życia
wciąż zamyślona tęsknisz do wiosny
wzroku zmartwionych często unikasz
jesieni życia proszę się ocknij



Nadzieja nie umiera, zapada w sen zimowy i ciężki, jak powietrze przed burzą. A sen, czarno biały od śniegu i spalin, dryfuje nad krawędzią.



przyjdź choć ogrzać swoje dłonie
i oczyścić z lodu serce
ten nasz wspólny wieczny płomień
może być czymś znacznie więcej

niż dysonans wśród zmarzliny
rozproszonej jak odbicie
w lustrze w które nie patrzymy
przesiąknięci własnym mitem