W sterylnych słojach, wysoko nad smogiem,
chirurdzy pojęć preparują nową anatomię wzroku.
To nie jest spór o słowa – to lobotomia
wykonana jedwabną nicią.
​
Masz przestać ufać siatkówce, bo prawda
jest zbyt szorstka dla wykwintnych podniebień.

Twoja dezorientacja to jedyny stabilny surowiec;
im mniej czujesz grunt pod stopami, tym łatwiej
przerobić cię na paszę, w systemie rur odprowadzających
resztki twojej autonomii do prywatnych rezerwuarów.

​Pod lukrem cyfrowego PR-u pulsuje czysta fizjologia.
Istnieją enklawy poza prawem ciążenia i sumienia,
gdzie etyka jest towarem luksusowym, na który stać
tylko tych, którzy ją sprzedali
​
Tam człowiek staje się jednostką kaloryczną,
miękką tkanką do testowania dewiacyjnych apetytów
nowej, drapieżnej klasy gatunkowej.

Patrzą oni na resztę świata jak na bufet,
w którym dania zaczęły zbyt głośno myśleć,
​choć dzisiejsza myśl to cmentarzysko zużytych protez –
większość przehandlowała kręgosłup za miejsca siedzące
w poczekalni do rzeźni.

Komfort stał się najskuteczniejszą klatką,
​a jednak, w szczelinach algorytmów gęstnieje
nowa, niebezpieczna biologia.

To ci, którzy wypluli skrypt razem z krwią
potrafią odróżnić odór rozkładu od zapachu wolności.
​Ich siła to uporczywa, cicha higiena umysłu;
zwierzęca zdolność powiedzenia „nie”,