Twoje Wiersze - "Dziewczynka z chryzantemami"

"Dziewczynka z chryzantemami"

wolny

2026-04-19 20:20

Ekfraza obrazu pt. "Dziewczynka z chryzantemami" - Olgi Boznańskiej. Obraz prezentowany jest w Galerii Sztuki Polskiej XX w., w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie.
https://zbiory.mnk.pl/pl/wyniki-wyszukiwania/katalog/161259

pamiętam białe chryzantemy
przyniosłaś je stamtąd...
nie rosły w naszym ogrodzie

wbiegłaś do domu
i utkwiłaś we mnie wzrok -
smutne królicze oczy -
dwa okrągłe bazalty

z burzą włosów
w kolorze rdzawych liści
(omglonego poranka)
stanęłaś przy ścianie

kredowobiała twarz
jak u porcelanowej lalki
nie miałaś dziecięcych rumieńców
zacisnęłaś usta - pamięcią
spowitą w szarość
kamiennej ciszy

w splecionych dłoniach
trzymałaś pierzaste chryzantemy
przypominające ptasie piórka
lekko drżały na fałdach sukni

była za duża
na tak drobne ciało -
zgrzebna z długimi
bufiastymi rękawami

za tobą stał cień
niemej duszy

pamiętam suknię
pamiętam oczy

nie pamiętam ciebie

tylko te białe chryzantemy
jak totem i tabu
dziecięcych myśli

"Podobne są do lalek nieruchomych, pomimo że w ich duszach dzieją się dziwne rzeczy... Same nie wiedzą, czym są". - Maurice Maeterlinck, "Wnętrze".

autor

Larisa

przejdź do strony autora

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

7 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Przeboski Mandaryn

kwadrans temu

Bardzo przepiękny wiersz

Waldi1

pół godziny temu

przeczytałem piękny wiersz ...wiadomo musiałem zerknąć na obraz ... jest w nim ten smutek i białe chryzantemy które kojarzą się ze śmiercią ... pozdrawiam serdecznie ...

mgielka

dwie godziny temu

Cudny obraz namalowałaś słowem z powiem smutku.. Pozdrawiam serdecznie 😊🤗

samisen

dwie godziny temu

To obraz, który jest jednocześnie pełen piękna i smutku. Wspomnienie o tej postaci jest pełne liryzmu, ale także powagi – traktuje o tym, co utracone, co nieuchwytne. Chryzantemy, nieme oczy, za duża suknia i cień niemej duszy tworzą obraz, który staje się symbolem nie tylko konkretnej straty, ale i ogólnej ludzkiej kondycji – przemijania, które dotyczy wszystkich, bez względu na wiek. Wiersz zachowuje atmosferę żałoby, nie tyle poprzez dosłowną narrację, ile poprzez subtelną, symbolicznie nasyconą formę obrazu.

Pozdrawiam serdecznie.

PIERRE

dwie godziny temu

,,wyrwana z ogrodu"

nagle zatrzymany braciszek,
nie zdążyłam zatrzymać ogników
nie miałam dziś dla Ciebie okruchów,

dopiero idziemy na szary grób lasu,
on Tobie zanuci przez wiatr,
on wie gdzie biorą Jasia
gdy Zosia spieszy do czasu..

ps.
raz spojrzałem i reszta tak opisana,
że wierszem oddałaś detale,
o których już historię..ubrałem..

niech jak modlitwa połączy,
by dzieci nie były wystraszone..
bo świat niedorosłych im to gotuje..

Pozdrawiam Laryso:)..i dziękuję:)
https://www.youtube.com/watch?v=glHwMSdEw7s

Krystek

dwie godziny temu

Pięknymi wersami sprawiłaś,
że oczami wyobraźni widziałam
piękny obraz i tajemnicze oczy
kruchej dziewczyny.
Ślę moc serdeczności i pogody
ducha:)

sturecki

dwie godziny temu

Tu pamięć łapie nie dziewczynkę, lecz to, co w niej najdziwniej zamarło – oczy, suknię, kwiaty i ten chłód, jakby dzieciństwo już stało trochę po tamtej stronie. Białe chryzantemy nie są tu ozdobą, tylko znakiem czegoś ciężkiego, cichego i takiego, czego nawet po latach nie da się do końca nazwać.
Człowiek czasem nie pamięta kogoś całego, tylko jeden szczegół, który siedzi w głowie jak drzazga i nie chce wyjść.
6/5