Twoje Wiersze - BLADE RĘCE POEZJI

BLADE RĘCE POEZJI

wolny

2026-03-19 23:26

Blade ręce poezji
Po łokcie zanurzone
W prozie codzienności
Co szemrzącym strumykiem
Płynie przez sam środek duszy.
Ani śladu
Po wczorajszych wzruszeniach -
Wyschły łzy,
Co kamienie miały skruszyć
A wyżłobiły tylko głębokie bruzdy
Na nieurodzajnych zboczach serca.
Proza śmieje się poezji w twarz:
"Idź stąd lepiej, nie rób zamętu!"
A poezja
Postrzępionym piórem
Przegarnia wygasłe popioły,
Szukając metafor -
Jak błyszczących diamentów.
Proza jak zawsze prozaiczna
I skupiona tylko na sobie
Krzyczy: "Precz stąd poezjo!
Już mówiłam, że nic tu po tobie!"

autor

Ahsoka

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

7 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Kazimierz Surzyn

2026-03-23

Obie fajne, niech się pogodzą, z podobaniem, pozdrawiam ciepło.
6/5

Ahsoka

2026-03-23

Zwykle żyją że sobą w zgodzie ale czasem biorą się za czupryny :)

JaSnA7

2026-03-20

Walka poezji z prozą...
Poezja wygrywa jednak:))
Proza zresztą bywa poezją...
Serdecznie pozdrawiam:)
⭐️

Ahsoka

2026-03-22

Oprócz poezji jest jeszcze proza poetycka :)

Sylwia U.^(*)

2026-03-20

Podziwiam 🤗

Ahsoka

2026-03-22

Dużo słońca 🌞🌞🌞

Annna2

2026-03-20

i pogodzić się mogą,
bo w każdej jest wiwisekcja serca

Ahsoka

2026-03-22

W każdym konflikcie możliwe jest porozumienie :)

jolka

2026-03-20

Trudno mówić o konkurencji,raczej są dwa byty równoległe i niech tak zostanie.Wyboru dokonują czytelnicy

Ahsoka

2026-03-22

To prawda, raz wolimy czytać poezję, raz prozę :)

dawid77

2026-03-20

Poezja to stan duszy i coś więcej ...

Serdecznie pozdrawiam

Ahsoka

2026-03-22

Podobnie jak szczęście :)

sturecki

2026-03-20

Ciekawa fabuła, bo pokazuje odwieczny konflikt między szarą codziennością a poezją, która mimo znużenia, pustki i szyderstwa dalej uparcie szuka sensu w tym, co pozornie jałowe.
Choć życie często spycha poezję na bok, to właśnie ona najdłużej grzebie w naszych popiołach i czasem wyciąga z nich to, czego sama proza nigdy by nie zobaczyła.
6/5