moją samotność zaszedł księżyc
czarny jak tiul bezdzietnej matki
nadal jesteśmy po imieniu
wbrew pozorom

scaleni w ogniu dni powszednich
lubimy się nad sobą pastwić
by do miłości znów się przemóc
na około

i naiwniactwa mamy za nic
utarty schemat jest najprostszy
zasada pierwszej i ostatniej
niespełnionej

która wychodząc trzaska drzwiami
przeciąga struny wczesnej wiosny
szepcze na ucho zanim zasnę
w którą stronę

być może pójdę ciemną ścieżką
gdzie ani śladu żywej duszy
a nuż odnajdę gdzieś po drodze
powołanie

być może uda się chcąc nie chcąc
niepożądaną treść wygłuszyć
i zapominać raptem to że
znam na pamięć

każdy paciorek szklanej łezki
na świat wydany mimochodem
sentymentalna wartość spadnie
na życzenie

by je uwięzić w czasie przeszłym
lub tylko wyjść jak raz na zdrowie
i czarny księżyc za horyzont
nocą przenieść

jestem zenitem obcych przeżyć
przewlekłą pustką dni zaleczam
z myślą że kiedyś ją oswoję
po kropelce

tylko samotność we mnie mierzy
za życie toczy wolny przetarg
dopóki dosyć mi nie powie
gdy jej nie chcę