Twoje Wiersze - KONSTRUKCJA CHODZENIA PO GŁOWIE

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

13 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Jastrz

2026-02-19

Głowa może sobie i jakoś poradzi z chodzeniem, ale jak nogi dadzą sobie radę z myślami?

sturecki

2026-02-19

Nogi radzą sobie prosto - idą krok za krokiem, a myśli niech się w końcu "zadyszają" za nimi - bo czasem najlepszą odpowiedzią dla głowy jest zwykły spacer.

Ahsoka

2026-02-16

Okazuje się, że skrzydła choć z pozoru delikatne i kruche, są w stanie wszystko podtrzymać :)

sturecki

2026-02-16

Właśnie - skrzydła wyglądają na kruche, a potrafią dźwignąć cały ciężar dnia - czasem to, co najdelikatniejsze, trzyma nas w pionie najmocniej.
Pozdrawiam.

dawid own i^(*)

2026-02-16

Wiersz, w którym jedna metafora goni następną, aż przecgodzimy do puenty. Dobrze się czytało o tej wczesnej godzinie, głowa rozruszania. 😃 Pozdrawiam 6/5!

sturecki

2026-02-16

Dzięki - to taki „rozruch głowy” na metaforach, żeby człowiek dojechał do puenty jak do przystanku, bo jak tekst rano prostuje myśli, to wykonał pracę lepiej niż pierwsza kawa.
Udanego dnia.

Moona@

2026-02-15

Ważne, by nie popaść w overthinking mz :)
Pozdrawiam :)

sturecki

2026-02-15

No właśnie - overthinking to takie kręcenie się w kółko bez kroku do przodu - lepiej mieć jedną myśl mniej, a jeden ruch więcej, bo wtedy głowa wreszcie łapie pion.
Pozdrawiam.

elvie

2026-02-15

Ciekawa konstrukcja wiersza, trzeba rozbierać wers po wersie, na czynniki pierwsze.

sturecki

2026-02-15

Dokładnie - to wiersz jak mechanizm z ukrytymi śrubkami: rozkręcasz wers po wersie, a puenta jest taka, że im bardziej go „rozbierasz”, tym wyraźniej widać, co w nas trzyma pion, a co tylko robi minę.
Pozdrawiam.

Gminny Poeta

2026-02-15

Szyja to kawał kija do podpierania ryja
a nogi to dwa słupki do podpierania d...i
h.j to flak bez kości służący do miłości
itd
A Twój irracjonalny spacer nie do końca mnie przekonał. Jaki tam widzisz sens? Takie przejście z fruwania w obłokach do fruwania w obłokach z jednoczesnym wmawianiem czytelnikowi że jest całkiem inaczej. Można oczywiście sobie pofruwać ale tak całkiem bez sensu? To aż niebezpieczne. Ale nie będę psuł Twojej wspaniałej oceny. Pozdrawiam z uśmiechem:)))

sturecki

2026-02-15

Rozumiem, o co Ci chodzi - u Ciebie ciało jest „na chama” i z podpisem, a u mnie jest „na przekór”, czyli ta sama anatomia, tylko przestawiona tak, żeby zabolało w głowie, nie w żołądku.
Sens tego „irracjonalnego spaceru” widzę taki:
- gdy grunt znika, człowiek i tak idzie - ale już bez pewności, więc każdy krok jest bardziej o psychice niż o chodzeniu;
- „podeszwa od środka” to myśl, że nasze „ja” często żyje naciskiem, ciężarem, wstydem - i udaje, że to tylko pomysł;
- to nie fruwanie w obłokach, tylko próba utrzymania pionu, kiedy wszystko w środku jest do góry nogami.

I to nie spacer bez sensu - to test, czy da się iść dalej, kiedy sens nie jest pod nogami, tylko trzeba go sobie dopiero wydeptać.
Pozdrawiam. I dzięki za niezepsucie.

matka

2026-02-15

Witaj Staszku , piękny i niesamowity opis. Pozdrawiam cieplutko Irena

sturecki

2026-02-15

Witaj Ireno - dziękuję Ci cieplutko - jeśli opis zostaje w sercu, to znaczy, że „doczekał” swojego adresu.

Larisa

2026-02-15

Jak taniec na linie... najważniejsze jest utrzymanie równowagi:)
Intrygujący wiersz!
Serdecznie pozdrawiam, Staszku:)

Larisa

2026-02-15

Tego sobie zatem życzmy:)
Miłej niedzieli:)

sturecki

2026-02-15

Na linie człowiek robi miny jak w tramwaju na zakręcie - mimika zdradza prawdę o strachu, ale dopóki trzymasz równowagę, to nawet krzywa mina jest tylko dodatkiem, nie upadkiem.

Larisa

2026-02-15

Ale, stojąc na linie, robimy różne 'miny'... mimika twarzy:)

sturecki

2026-02-15

Dokładnie - jak taniec na linie: nie wygrywa ten, kto robi największe figury, tylko ten, kto utrzyma pion. Mój wiersz przypomina, iż równowaga to nie nuda, tylko sztuka przeżycia bez krzywej miny.
Pozdrawiam.

Elżbieta

2026-02-15

Ta ekwilibrystyka, pozwala inaczej spojrzeć na siebie, otoczenie i rzeczywistość, wszystko jest widziane z innej perspektywy, może się okazać, że im bliżej głowie do przyziemności, tym bardziej odczuwamy chęć oderwania się od niej.
Bardzo oryginalny utwór !
Pozdrawiam serdecznie, Staszku:)⭐️

sturecki

2026-02-15

Masz to świetnie wyczute - im bliżej głowa schodzi do ziemi, tym mocniej pojawia się ochota na odlot. A ta ekwilibrystyka uczy, iż najlepiej „odrywa się” ten, kto najpierw umie porządnie stanąć w pionie.
Pozdrawiam serdecznie.

Migrena...1^(*)

2026-02-15

Stu.

pod pozorem cielesnego odwrócenia subtelnie rewidujesz nasze myslenie o pionie, pokazując, że świadomosć naprawdę dotyka świata dopiero wtedy, gdy przestaje być tronem, a staje się podeszwa ..

bardzo dojrzały, filozoficznie czujny tekst, w którym paradoks brzmi naturalnie i zostaje w głowie na długo.

w moim klimacie !

sturecki

2026-02-15

Ująłeś to idealnie: gdy świadomość schodzi z tronu na podeszwę, nagle czuć świat bez udawania. A ten „pion” wcale nie jest dumną pozą, tylko codziennym testem równowagi, który robi się w głowie i w stopach naraz.

Waldi1

2026-02-15

głowa z karkiem dobrze współpracuje ... wtedy człowiek wszystkie problemy rozwiązuje ... a co ma wisieć nie utonie ... wtedy prawda człowieka trzyma w pionie ... ja zawsze idę za myślą ...do przodu ..czyli za ciosem i dobrze na tym wychodzę .. nie słucham podszeptów fałszywych głosów i nie potrzebuję skrzydeł by frunąć z radością ... pozdrawiam serdecznie ..

sturecki

2026-02-15

No i to jest prosta instrukcja na pion - głowa z karkiem w układzie, prawda jako poziomnica, a reszta niech sobie wisi, skoro ma wisieć. Bo kto idzie za myślą do przodu i nie karmi fałszywych podszeptów, temu skrzydła nie są potrzebne, bo radość i tak niesie.
Pozdrawiam.

Ankhnike

2026-02-15

Gdy jest już właściwie przychodzi zrozumienie... Pozdrawiam serdecznie

sturecki

2026-02-15

Zrozumienie zwykle wpada dopiero wtedy, gdy już przestajesz szarpać temat - a „właściwie” to nie moment z kalendarza, tylko chwila, kiedy wreszcie stoisz w pionie i widzisz prosto.
Pozdrawiam.

andrew

2026-02-15

Gdy się udaje i pion trzymamy,
to się od innych wyróżniamy.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

2026-02-15

Bo pion w życiu to rzadki luksus - kto go trzyma, ten nie musi robić wielkich min, bo i tak widać, że stoi po swojej stronie.
Pozdrawiam.

ElaK

2026-02-15

Ciekawy sens w bezsensie. Wyobraźnia rysuje fajny scenariusz. Pozdrawiam serdecznie

sturecki

2026-02-15

Właśnie - bezsens tu robi za maskę, a pod spodem siedzi sens i mruga okiem. Bo jak wyobraźnia już rysuje scenariusz, to znaczy, że wiersz działa, choć udaje, że tylko się wygłupia.
Pozdrawiam.

LydiaDel

2026-02-15

Inspiruje wyobraźnię i działa działa wielowymiarowo, tworząc nową, przewrotną logikę fizyczną. 6/5 Pozdrawiam niedzielnie.

sturecki

2026-02-15

Dzięki za 6-5 - ta „przewrotna logika” robi się z tego jak sprytna mina na twarzy - niby fizyka, a jednak człowiek - jak coś działa wielowymiarowo, to znaczy, że trafiło nie tylko do głowy, ale i pod skórę.

Odyseusz62

2026-02-15

Mnie non stop coś chodzi po głowie
ale co dokładnie tego dzisiaj nie powiem.
Pozdrawiam.

Odyseusz62

2026-02-16

Na przemian.

sturecki

2026-02-15

No i dobrze - nie wszystko trzeba od razu wygadać, bo głowa też ma swoje szuflady.
A powiedz tylko, czy to co Ci chodzi po głowie, bardziej gryzie, czy bardziej kusi?

Krystek

2026-02-15

Wyjątkowy mętlik i moc sprzeczności
powstało w głowie. Lepiej stanąć na
nogi i zachować równowagę.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

sturecki

2026-02-15

Dokładnie - w mętliku sprzeczności najpierw trzeba stanąć na nogi, bo dopiero z pionu widać, co jest czym. Wprawdzie równowaga nie rozwiązuje wszystkiego, ale bez niej każda myśl robi się kolejną „miną” pod własnym krokiem.
Pozdrawiam.