Nie zawróci w biegu rzeka
Było – tylko było
Już w niepamięć Twą ucieka
To co w Tobie żyło

Tych kilka chwil – tak zwyczajnych
A jednak dla mnie – niezwykłych
I w myślach mych nieobliczalnych
Do zwyczajności nienawykłych
Tych kilka chwil żyje szczęściem i radością
Może i były rodzącą się miłością

Chwile te – do końca we mnie zostaną
I dłużej – jeżeli to możliwe
U Ciebie pewnie moment – i ustaną
Takie już są – zwykłe, tchórzliwe

Chwile i myśli, a może jednak – co właśnie?
Wiem, jestem pewien – więcej nawet
Że to co żyje we mnie nie zgaśnie
Trudno mi – bo to życia wet za wet

Tak po prostu jest i być musi
I męczy mnie tajemnica, dusi

Teraz słucham świata i szumu jego
I melodii – choć nikt nie słyszy jej szeptu
I to co z nią związane – słucham wszystkiego
Więcej jeszcze – mimo rozsądku podszeptu
Wiem czego nie wiem – choć sam w to nie wierzę
I tajemnicy tej – nikomu nie powierzę