Siedzę sobie na tym drzewie
i zejść mi się z niego nie chce,
wokół las poszumem woła
i wiatr moją próżność łechce.

Tam na dole ludzie – duchy
skaczą dziwnie i machają,
potem stają, coś tam krzyczą,
czemuś gęby rozdziawiają.

Nie chcę zniżać się zniżaniem.
W dole tyle kopców, kretów,
potem trzeba trzepać gacie
co nie dla nas, dla poetów.

Czasem kiedy noc zapada
i jest dziwnie wokół cicho
z lasu jakiś dzik wychodzi,
za nim, jakieś leśne licho.

Popod drzewo me przychodzi,
jęczy trochę, trochę kwili,
mógłbym spytać - co u licha!
Ale po co moi mili?

Dzisiaj przyszły same tuzy.
Znowu krzyczą i wołają.
Nawet jeden wlazł na zwyżkę,
lecz na wyższą wlazłem gałąź.

Znowu spokój, słońce świeci,
ja natchnienia łapię chmury,
czekam gwiazd oraz księżyca,
kiedy wschodzi złotopióry.

W nocy śnię, że jestem orłem.
Ponad wszystko, wszystkich, wzlatam,
skrzydłem strącam stare bajki
i bajarzy też zamiatam.

Świt jak co dzień blaskiem budzi,
lecz coś trzęsie i chyboce.
Jakiś palant wlazł na drzewo,
jest pode mną i bełkoce.

- pora złazić panie ładny,
drzewo to już jest sprzedane,
będę ścinał, jestem drwalem.
Oto jest faktura na nie.

A więc jednak, kret na drzewie.
To upadek niespodziany.
Ten „dół” przyszedł tu na górę!
Co uczynić teraz mamy?!

Schodzę wolno z mego drzewa,
i rozglądam się, oczyma
patrzę, patrzę po horyzont
ale w koło drzew już nima.

Lecz rozsiani po równinie
ludki stoją, niczym dzieci.
Nic nie mówią, patrzą w niebo.
Ach, już wiem, to też poeci.