Wręcz zdumiewający wiersz. Co za napięcie między delikatnym motylim mikroświatem, a grą tak zasadniczych stanów ducha, jak uległość, pogarda , oskarżenie. Jestem pod wrażeniem poetyckiego pomysłu. Pozdrawiam serdecznie:)

Niesamowity 🤗

Magdalio, to wiersz bardzo zmysłowy, a jednocześnie duszny — jakby całe napięcie rozgrywało się pod skórą. Najpierw miękkość: pnącza, morfidy, lawenda. Obraz kojący, niemal hipnotyczny. A potem powolne zsuwanie się w mrok — tunel strachu, salon potępienia, duchota sumienia.

Najmocniej działa personifikacja „jej” — pogardy? winy? wewnętrznego sędziego? — która idzie dostojnie, spokojnie, bez pośpiechu. To nie jest gwałtowny atak, to chłodne, świadome dotknięcie słabości. Bardzo sugestywne jest zestawienie ćmy rażonej ultrafioletem z fazą imago — momentem pełni, który zamiast triumfu przynosi unicestwienie. Piękno i kres w jednym oddechu.

Podoba mi się też kontrast między delikatnością motylich skrzydeł a brutalnością oskarżenia. Uległość i pogarda rzeczywiście splatają się tu jak pnącza — jedno karmi drugie.

Oceniłam wczoraj, ale pozwoliłam mu jeszcze pooddychać tymi motylami. W cyklu życia już dzisiaj pewnie byłyby pięknie martwe, a jednak żyją — i już na zawsze będą zaklęte w tym wierszu duchem i obrazem.

Trzeba w sobie wyhodować pewną gruboskórność. Nie warto przejmować się opiniami głupców. A okazywanie niechęci, pogardy, uprawianie hejtu to są oznaki głupoty. Mądrzy przecież wiedzą, że karma wraca...

piękny wiersz ... pozdrawiam serdecznie ...

Ciekawy test choć sama wymowa i przesłanie są mi bardzo odległe. Oczywiście nie zawsze potrafię wskazać która połowa szklanki jest tą pełną jednak staram się unikać apatii i niemożności gdyż dzielić się wypada raczej czymś słodkim. Na pewno jeśli widzimy coś nieprzyjemnego to nagłaśniamy zdarzenie traktując go jako ostrzeżenie. Podsumowując. Wiersz pełen konotacji symbolicznych zapewne z elementem osobistym . Pod względem warsztatowym bardzo dobry jednak w kwestii treści nie do końca go lubię. Pozdrawiam z gwiazdkami:)))

Ciekawa personifikacja cyklu życia- życie i śmierć,
wszystko ma swój początek i swój koniec.
Rodzimy się z dwoma datami- urodzin i śmierci.
Fajna ta ćma- trochę zasłużyła sobie na tą nazwę,
a może nie? Cóż zrobić- taką natura ją stworzyła
6/5

oceniłem warsztat nad treścią; podoba mi się sformułowanie: "skradasz się cichutko
by nie wzruszyć liści" albowiem akurat tak tutaj dzisiaj pozwoliłem sobie wylądować..

Motyle są zazwyczaj symbolem metamorfozy.
"drżysz w kokonie niepewności" – na razie, ale czujesz, że musisz się z kokonu uwolnić.
Wiersz pełen zmysłowych obrazów, wyczuwasz zagrożenie i bezbronność, a jednocześnie pożądanie i lęk.
6/5 Serdecznie pozdrawiam

Krótki i kruchy jest żywot motyla. Zarówno jego narodziny jak i śmierć są prawie niezauważalne, ale to nie znaczy, że mniej ważne... Może mają nam przypominać, że w każdym z nas jest zaklęty motyl, który potrzebuje czasu, by szeroko rozłożyć skrzydła a może o tym, że i nasze życie jest kruche...

W tych pnączach i olejku lawendowym czuję, jak próbujesz się uspokoić, a i tak wpadasz w kokon, gdzie strach prowadzi prosto do salonu potępienia. I kiedy „ona” podchodzi lekko, a jednak pali oddechem i spojrzeniem, uległość robi z Ciebie ćmę – gasisz się nie od ciosu, tylko od pogardy podanej jak perfumy.
Wniosek: jak zacznę się skradać i przepraszać samym istnieniem, to zawsze ktoś mi siądzie na kark – więc lepiej stanąć normalnie, choćby serce trzęsło się jak galareta.
6/5