Wody!
Los więźniów zabija powoli
Wody – tylko wody pragną
Gdy karki pod ciężarem młota
Zwijają w łuk i gną
Bo zapłakała złota
Księżniczka bólem zapłakała
Wojna i piekło, sen w śnie
Płonie połać kraju cała
A więźniów ból w łuk gnie
I wody – pragną tylko tego
Usta suche, popękane
Dusze wojny trwaniem zanękane
Jakby mało było złego
Wszędzie ból, cierpienie
I upiorów dzikich cienie
Krew, krew, krew
Wojna w drzwi puka
Wojny zew
Płaczącej szuka
A ta w wieży, w wiecznym śnie
W weselu jak ze snu się pnie
Wzwyż, do góry
Ponad zamku mury
Pnie się, płacze, płyną łzy
Mroczne nawiedzają sny
