POWIETRZE NIE JEST PRZEZROCZYSTE
Unoszą się w nim czyjeś słowa,
Emocje, zapachy, kolory...
Zastanawiałeś się kiedyś,
Jaki zapach ma słowo,
Wiersz, krzyk, szept?
Jaki kolor ma dusza kobiety,
Którą kochasz,
A jaki kolor tej, której nie kocha
I nie dotyka już nikt?
Dziwka z burdelu
Za chwilę wyjdzie na ulicę
I będzie kimś zupełnie innym.
Może maluje obrazy,
Albo pisze wiersze
O spadających gwiazdach,
Wyblakłych marzeniach
I nocnych motylach
A rankiem
Pod warstwą pudru
Ukrywa ślady samotnych łez.
Pamiętaj,
Powietrze nie jest przezroczyste
A cisza jest czasem
Bardziej słyszalna niż krzyk...
