Twoje Wiersze - ukryta przestrzeń

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

12 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

JaSnA7

2026-02-12

Bardzo mądry i refleksyjny wiersz...
Można odkryć ukryte przestrzenie i w nich odnaleźć sens, nadzieję, oparcie...
Pięknie.
Serdecznie pozdrawiam:)
🌟❄️🟠

samisen

2026-02-12

Bardzo dziękuję i pozdrawiam serdecznie ;-)

Lenia

2026-02-12

świetny wiersz, zgrabnie napisany,
" nie wszystko, co boli,
musi zostać cieniem
nie wszystko, co znika,
znika bez istnienia" ...ta fraza najbardziej mnie ujęła:):)

samisen

2026-02-12

To obraz dojrzewania, samopoznania i budowania oparcia w sobie samym. Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Czasem

2026-02-12

Pięknie to napisałeś Jarku. Strofa z rozsuwającymi się ścianami - bardzo przemawia do wyobraźni.
Świat wiruje w środku, choć na zewnątrz wszystko wygląda zwyczajnie...

... i trzeba z tym żyć.

Pozdrawiam Cię serdecznie!

samisen

2026-02-12

Bardzo dziękuję, Kasiu i pozdrawiam serdecznie ;-)

Annna2

2026-02-12

Piękny i klimatyczny wiersz.
A człowiek potrafi wiele przetrzymać

samisen

2026-02-12

Dziękuję bardzo, Aniu
Pozdrawiam ;-)

Annna2

2026-02-12

6/5

Larisa

2026-02-11

Piękny wiersz!
Czasami stoimy pomiędzy tym, co było, a tym co dopiero będzie... jesteśmy zawieszeni w takiej 'chwilowej poczekalni', ale wszystko czego doznaliśmy w przeszłości jest wstępem do nowego:)
6/5.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Jarku:)

samisen

2026-02-12

Pięknie to ujęłaś – ta „chwilowa poczekalnia” to chyba jedno z najbardziej ludzkich miejsc, w których przychodzi nam bywać. Niby cisza i zawieszenie, a tak naprawdę coś w nas już dojrzewa do kolejnego kroku.
Masz rację – przeszłość nie jest tylko wspomnieniem, ale fundamentem pod to, co dopiero się wydarzy. Cieszę się, że wiersz poruszył w Tobie właśnie taką refleksję…
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Waldi1

2026-02-11

dobrze jest ten próg przekroczyć i ruszyć przed siebie ..ze świeżym w płucach oddechem ...pozdrawiam serdecznie ...

samisen

2026-02-12

Tal jest, Waldku.... Już czas ruszyć w drogę ;-)
Dziękuję i pozdrawiam

Elżbieta

2026-02-11

Twój wiersz ujmuje szczerością! Masz świadomość, że nic nie dzieje się samo z siebie, to praca nad sobą, swoimi emocjami, pogodzeniu się z tym co minęło, a wcale nie polega na zapomnieniu, tylko nauczeniu się żyć w nowej sytuacji.
Pozdrawiam, Jarku z uznaniem:)⭐️

samisen

2026-02-12

Masz rację – to nie jest kwestia zapomnienia, ale oswojenia i nauczenia się oddychać w nowej rzeczywistości. To proces, czasem trudny, ale potrzebny.
Dziękuję serdecznie i pozdrawiam ;-)

Kazimierz Surzyn

2026-02-11

Byle iść dalej, mimo przeszkód, pozdrawiam serdecznie.
6/5

samisen

2026-02-11

Dziękuję bardzo i pozdrawiam ;-)

mis

2026-02-11

Życie wywija zakrętasy wszelakiego rodzaju, i wszelakiej maści. Trzeba w tym trudnym okresie zdobyć maksymalną siłę i zdobyć stabilne oparcie. Takie jest życie...
Ładnie napisany wiersz.
Wspaniałych chwil życzę w każdym dniu.
^/5

mis

2026-02-11

jest 6/5

samisen

2026-02-11

Bardzo dziękuję za miły komentarz ;-)
Pozdrawiam serdecznie.

Bożena Joanna

2026-02-11

Trudnym zadaniem jest wyjście na prostą, ale nie ma innego wyjścia. Zmartwienia pozostaną, ale iść dalej trzeba.
Pozdrowienia

Sympodium^(*)

2026-02-11

każdy wyjdzie na prostą przy odpowiedniej taktyce w tym temacie o tym że nie będzie dowodem na życie

samisen

2026-02-11

Wiadomo, że rzeczywistość nie jest stabilna – rozgrywa się przede wszystkim w umyśle... Istotnym motywem jest pustka, która jednak nie ma wyłącznie negatywnego znaczenia. Brak i niedosyt mogą stać się przestrzenią dla rozwoju. Pojawiają się także powracające wspomnienia – momenty, które nie powinny się wydarzyć. Można je odczytać jako wyrzuty sumienia, traumę i doświadczenia trudne do zaakceptowania.
Dziękuję i pozdrawiam serdecznie ;-)

Odyseusz62

2026-02-11

Cały świat jest w naszym wnętrzu innego nie znamy
każdy z nas go tworzy ubierając w świadomości ramy.
Pozdrawiam,

samisen

2026-02-11

Nie wszystko, co boli, musi pozostać cieniem – cierpienie nie jest ostateczne ani bezsensowne
a objawia się jako zapis procesu wychodzenia z kryzysu i odnajdywania równowagi poprzez zwrócenie się ku własnemu wnętrzu.
Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Pokaż mniej

Logowanie

ukryta przestrzeń

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji