Twoje Wiersze - Sierotka Kasia

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

11 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Agata Agata

2026-03-10

Wie rsz na 💯

Katarzyna^(*)

2026-03-10

Dziękuję i pozdrawiam!

Ahsoka

2026-03-10

Dziecko, które jest w każdym z nas nosi w sobie nasze traumy z dzieciństwa, brak czułości i czasu ze strony rodziców ale też miłość, której nie umieli okazać i nauczyć... Kto ma w sobie takie niedokochane dziecko, jako dorosły będzie miał problem z nawiązaniem jakiejkolwiek trwałej relacji...

Katarzyna^(*)

2026-03-10

Owszem, na szczęście w dzisiejszych czasach dostęp do wiedzy jest nieograniczony! Wystarczy odrobina woli i można "ogarnąć temat" samemu lub przy pomocy innych osób, takich jak ja ;-)
Dobrego dzionka!

wandaw

2026-03-09

Bardzo smutny wręcz traumatyczny wiersz tak jak traumatyczne jest życie osamotnionego dziecka które ma poczucie, że nikt go nie kocha szczególnie zależy mu na miłości i czułości mamy May która dała mu życie ale po urodzeniu go o tym zapomniała mimo że lata mijają a zegar tyka tyka tyka
Pozdrawiam w zadumie

Katarzyna^(*)

2026-03-09

Bardzo dziękuję za ten bardzo przemyślany i ....trafiony komentarz. Chciałabym móc zaprzeczyć, ale nie chcę zakłamywać rzeczywistości.
Pozdrawiam serdecznie!

66166

2026-03-04

Wiersz ten, jako skarga dziecka w sercu dorosłego. Jakby mówiła dusza, której nie ogrzała rodzica pierś, szuka czułości w gwiazdach i księżycu, a zamiast wiosny uczuć wciąż doświadcza zimy. Obraz matki przemienionej w Królową śniegu jest wymowny: miłość, która winna być źródłem życia, staje się lodem. Jest tu prawda bólu, szczera i nieudawana, a w takiej szczerości tkwi już zalążek wyzwolenia, które osiąga się najszybciej i najtrudniej poprzez pełne przebaczenie i zrozumienie.
Leczącym również jest danie drugiej osobie tego czego się nie otrzymało. Kluczem może być znalezienie osoby, z którą coś co się mnoży, gdy się to dzieli, staje się codziennością, a nie abstrakcją.
Pozdrawiam 😊

Katarzyna^(*)

2026-03-05

Nie wiem co powiedzieć. Dotknąłeś wrażliwości w twórczości. Czasami czytając takie komentarze, przeżywam swoje wiersze bardziej, niż pisząc je. Dziękuję Ci za ten empatyczny i analityczny wpis.

PIERRE

2026-03-02

Witaj Katarzyno!
Widziałaś blask księżyca,
Był on z prawej strony.
Czy zimnym głosem mówił?
Skąd wiem?- wsłuchaj się w osoby...:)
ps.
Zdjęcie było w tym czasie co Twój wiersz..
Tak wiem..jak to możliwe?

PIERRE

2026-03-02

Sprawdziłem dokładnie:
Dobę później, co u mnie zwykłe:
28.02.2026 g. 21.06
( zamiast 0-1)- odbierzesz dziś będzie 1 do 1..

samisen

2026-03-01

To utwór o wewnętrznym dziecku, które wciąż czeka na czułość, oraz o kobiecości rozdartej między potrzebą dawania życia a poczuciem emocjonalnej pustki. Zimowa symbolika i motyw baśni wzmacniają przekaz o zamrożonym sercu, które mimo wszystko nie przestaje tęsknić.
Pozdrawiam ;-)

Katarzyna^(*)

2026-03-01

Tak...
Po prostu tak.
.............

Groschek^(*)

2026-02-28

a więc zaczynam'y burzyć.. tekst opisuje cykl cierpienia podmiotu lirycznego, który chętnie zrekompensował by nieuzyskanie wystarczającej miłości przed olśnieniem z powodu wyjścia na zewnątrz; tu specjalnie piszę obupłciowo, bo przecież, kto wie czy mężczyzna nie przeżywa podobnej treści z artykułu && (żart); wygląda na to, że tylne wyjście posiada każde zamczysko - nawet i u królowej śniegu; dzieciątka ale jakoś cały czas pozostaje tylko marzeniem.. napisane z dużym zaangażowaniem merytorycznym autorki sympatyzującej z postacią: gdy się empirycznie siedzi w temacie to i tworzyć wydaje się być łatwiej; byleby nie zgubić w tym wszystkim rzeczywistości - ta bowiem często jest podobna do tego komentarza..

Groschek^(*)

2026-03-02

"zrekompensowałby" pisze się oczywiście razem: autokorekta czasami u mnie zmienia na błąd - jesteśmy ale już tyle lat razem, że nie planuję się z nią kłócić 🙄

Groschek^(*)

2026-03-02

to Ci jeszcze troszeczkę dołożę do pełna - ten Twój wiersz wraz z mocą komentarzy.. stał się dla mnie inspiracją do napisania na moich aukcjach "burzenia".. 🙄

Katarzyna^(*)

2026-03-01

Mam dziś bardzo ciężki dzień. A niby niedziela.... Czytam drugi raz Twój komentarz i wiem, że muszę jutro ponowić próbę, gdyż zmęczenie (i kolor włosów blond - zobowiązuje) odbiera mi zdolność rozumienia.
Jutro co prawda wciąż będę blondynką, ale już mnie zmęczoną ;-)
Przesyłam uśmiech!

Groschek^(*)

2026-02-28

"wyjście .. dzieciątka" to jest tu oczywiście metafora niosąca w sobie od dojrzewania pierwszą miłość do uporczywej chęci też przeżyć to wszystko (jak ogrom innych kobiet dookoła) w sobie od przedziwnej strony (jakoby) jeszcze raz od początku.. i ktoś twierdził tutaj, że ja nie potrafię napisać wszystkiego, co komuś jedynemu tylko potrzebne, bez dotykania właściwego tematu, a go delikatnie lekko muskając.. przedziwnej oczywiście przez c

Katarzyna^(*)

2026-02-28

Odpowiem uśmiechem i milczeniem.
Doceniam Twoją obecność i czas poświęcony analizie. Wiem, że nigdy nie jest to "grzecznościowe", dlatego tak bardzo lubię czytać Twoje przemyślenia. Są takie mocno osadzone, bez koloryzacji, stanowią użyteczną kotwicę dla dryfujących (jak moja) dusz.
Dziękuję, że jesteś TU.

Waldi1

2026-02-27

pięknie i smutno ...Pozdrawiam serdecznie :)

Katarzyna^(*)

2026-02-28

Super to podsumowałeś, dziękuję i pozdrawiam!

Migrena...1^(*)

2026-02-27

Kasiu.

cudownie poruszajacy wiersz.

jest w nim tyle cichej odwagi, by nazwać wewnętrzne dziecko i jego głód czułosci, a jednocześnie tyle delikatnosci w obrazach księzyca i zimowej baśni.

piszesz miękko, a trafiasz głęboko.

zostawiasz mnie z chłodem pod powieką, ale i z poczuciem, że ktoś potrafi tak pięknie mówić o kruchości.

bardzo subtelny, dojrzały tekst .

moc ciepła dla Ciebie Kasiu :)

Katarzyna^(*)

2026-02-27

Pozwól, że wtulę się w Twój komentarz i.....dorosnę trochę do samotności.
"piszesz miękko, a trafiasz głęboko." - chowam pod poduszkę to stwierdzenie, a później zasieję je gdzieś między weną, a marzeniem.
Dziękuję R...

Marek Żak

2026-02-27

Robi wrażenie, przyznaję, choć jestem facetem. Pozdrawiam

Katarzyna^(*)

2026-02-27

Jeśli tak mówisz, to coś w tym jest.
Może autentyzm...
Pozdrawiam Marku!

aff^(*)

2026-02-27

Ładnie napisane.
A wydawałoby się w dzisiejszym świecie, że maciczna matka jest bez znaczenia.
A jednak pierwsze słowa do dziecka wypowiada się w myślach bezpośrednio przez krew i łożysko, każdy potrzebuje tej prawdziwej miłości
Pozdrawiam 🌼

Katarzyna^(*)

2026-02-27

To prawda. Czasami nam się wydaje, że pewne zaszłości nie mają znaczenia, a jednak wystarczy byle trigger, by odczuwać znowu i znowu...
Pozdrawiam!

Kika88

2026-02-27

Super
Pozdrawiam serdecznie😉

Katarzyna^(*)

2026-02-27

Dziękuję Kikuś i pozdrawiam również!

Pióro Amora

2026-02-27

Twoje słowa malują przejmujący obraz, w którym chłód i tęsknota stają się niemal namacalne. Chciałabym odpowiedzieć na tę mroźną noc odrobiną poetyckiego ciepła, wierząc, że w Twoim sercu drzemie siła, która potrafi przetrwać każdą zimę.

~~~
Choć mróz w głąb duszy gałęzie swe wplata
A chłód od matki jak rzeka przepływa
Tyś jest rzeźbiarką własnego wszechświata
W Tobie się nowa jutrzenka odkrywa
Wypalasz ogniem ten lód na dnie czary
By z traumy stworzyć najpiękniejsze dary
~~~

Komplet gwiazd dla Ciebie.
Miłego wieczoru.

Katarzyna^(*)

2026-02-27

Bardzo, ale to bardzo dziękuję...
Niezwykle empatyczne słowa, które czasami (dziś też) są mi bardzo potrzebne.
Posiedzę tu jeszcze i nacieszę się nimi.
Dobranoc!

Pióro Amora

2026-02-27

*Chciałbym :)

Pokaż mniej

Logowanie

Sierotka Kasia

Ocena wiersza

Treść

Warsztat

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji