W centrum miasta w ogrodzie
zamieszkała dostojna żyrafa.
Była bardzo smutna, chodziła
samotnie ze spuszczoną głową.

Kiedy dzieci widziała, to jak dźwig
wyciągała długą szyję i na
wszystkich spoglądała z góry.

Nagle na placu zabaw zobaczyła
dzieci - śmiały się radośnie,
biegały, w piłkę grały

Zauważyła też mały stawik
z kaczkami wśród szuwarów
kumkające małe żabki zielone.

Żyrafę ucieszyły radosne śmiechy
dzieci i te widoki sielskie.
Pragnęła, by pobawić się nimi
wesoło .

Dzieci zobaczyły żyrafę i zaprosiły
do zabawy.
Od tego dnia codziennie ją odwiedzały.
Ona śmiesznymi minami i figurami
zabawiała ich pociesznie..

Dzieci pokochały żyrafę, bawiły się z nią
beztrosko, radośnie.
Nawet ukochanej przyjaciółce zrobiły
bardzo długi szalik.

Żyrafa od tej pory była bardzo szczęśliwa.
Oddanych przyjaciół zdobyła, już nie była
samotna i smutna.