Stary budynek, stara mieścina,
a w niej piękności żyła dziewczyna.

Obok zaś, w zamku - historia to taka -
brzydki mieszkał książę - wręcz rzekłbyś pokraka.

Zakochał się był w pannie niedołęga młody,
zwykle szlochał patrząc w nurt spokojnej wody:

„Dolo moja dolo! Oj dolo jedyna!
Nie zechce mnie wcale tak piękna dziewczyna”.

Nie wina to chłopca. Wina to niczyja,
że woda wizerunek dość wiernie odbija.

I tak samo bywa - bywa w samej rzeczy -
że woda jak lustro pięknym snom złorzeczy.

Patrzył i płakał, łzy jak groch leciały
myślał, czemu szpetny jego widok cały.

Lecz razu pewnego, rok już prawie mijał,
spotkał na swej drodze "dziewczę jak lelija"


A ona krzyknęła: "To potwór! Mój Boże!
Człek już bardziej szpetnym chyba być nie może!"

I na bok czmychnęła, ukryła się w krzaki,
gdzie nie mógł jej dobiec wzrok księcia-pokraki.

Nie czując jej wzroku, który szedł zza krzaka,
w te słowa lamentu uderzył pokraka:


"Chciałbym pannę tę spotkać, dziwnym trafem jakim
i czar z siebie zrzucić księcia i pokraki.

Na nic me nadzieje, na nic mój frasunek ,
panna by musiała dać swój pocałunek.

Jak okrutne czary, palec to jest czyj?
Która młódka cmoknie tak paskudny ryj?

Ciało pokrzywione, z ust mi chyba cuchnie,
i takiej nie znajdę, co mi w czoło chuchnie."

Już miał do dom wrócić cały bez nadziei,
lecz wtem panna wyszła, co siedziała w kniei.

"Nie płacz proszę książę, przecież tyś bogaty
nie można więc ciebie spisać już na straty.

Ja cię w czoło cmoknę i będzie po sprawie -
urodę twą skrytą i bogactwo zbawię."

Jak rzekła, tak zrobiła i w jednym momencie
zyskała fortunę i szlacheckie wzięcie.

A morał z tej bajki jest nie byle jaki -
dobrze wiedzieć kiedy chować tyłek w krzaki.