Twoje Wiersze - Wierszyk bez znaczenia

Wierszyk bez znaczenia

rymowany

2026-01-09 10:24

Wszystkie sierściuchy podbudowane,
gdy śnieżek z nieba
sypie się na nie.

Husky szukają
kogoś do pary.
Pozwól im ciągnąć
jutrzejsze plany —

Tornistry pełne
dobrych nadziei,
wyposażone
po same brzegi,

Kolegę, co się
dopiął do tego
z tabliczką białej
i sunią jego

Ubraną w sam raz:
z puchu kubraczek,
na którym gwiazdki
w różowy szlaczek.

Nic srebrnej pustki
tak nie zapełni,
jak barwny orszak młodości w dzielni.

W dzień babci i dziadka
zapłoną ogniki
na wielu cmentarzach.

Myślami trwać przy kimś...
Cykl powtarzać.

*

Ból prosi o sen. O ruch. O ciepło i otulenie.
O wodę i wygodne podłoże.
Czy jest ziarenkiem?
Dziesiątkiem?
Może.

autor

aff^(*)

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

5 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Elżbieta

dziesięc godzin temu

A jednak, wierszyk ma znaczenie!
Serdecznie pozdrawiam:)⭐️

Groschek^(*)

ponad dwanaście godzin temu

dałem Ci więcej warsztatu niż tematyki; w pewnym stopniu też jak 'czasem' nie czuję przeskoku (też technicznego) pod koniec wycieczki.. ps. między 'orszak' i 'młodości' brakuje Ci spacja (żeby zeszło na dół) pdr.

Pogłos ^(*)

ponad dwanaście godzin temu

Husky też rozumieją potrzebę przerzucania jednostek z miejsca na miejsce

Czasem

ponad dwanaście godzin temu

Nie umiem znaleźć połączenia dla wesołych husky'ch i cmentarza z babcią i dziadkiem. Jakby zabrakło jakiejś uprzęży. Husky pobiegły, a cmentarz został gdzie był...

Nie miej mi za złe tej metaforyki w komentarzu.
Wierszyk fajnie się toczy, więc zrobiło mi się żal.

sturecki

ponad dwanaście godzin temu

To jest „bez znaczenia” tylko z tytułu – bo zaczynasz od psich husky i śniegu, a kończysz w miejscu, gdzie już świecą cmentarne ogniki i robi się serio. Fajnie, jak ten barwny orszak młodości chwilę wypełnia „srebrną pustkę”, a potem nagle wchodzi babcia, dziadek i to, co w człowieku zostaje po radości. Puenta gryzie cicho – ból tu nie filozofuje, tylko prosi o sen i ciepło, jakby całe „znaczenie” było właśnie w tym prostym proszeniu.
6/5