Nadeszła w końcu nie wyczekiwana
Pojesień przedednie końca
Lecz zanim świat obrócił się w ruinę
Nim rozżarzone żelastwa z nieba
Wypaliły oczy miastom
A wzburzone szpony fal zaorały
Bezbronne naiwne lądy
Człowiek zabłądził na prostej drodze

W przepastnych podziemiach teatru
Kiedy trzeci dzwonek przyzywa
Na finał wszechczasów
Jedni zwątpili, że scena istnieje
A z nią miejsce czas i sens spektaklu
Są tylko ciemne korytarze

Inni uznali że nie lubią opery
A sens jest dla jakiś melomanów

A ja? Sparaliżowany tremą
Że zapomnę tekstu
Że odegram swoją rolę nie tak
Ciągle kryję się po kulisach
Pracoholizmu
Zarwanych nocy i nieobecnych dni

Ale inspicjent dłużej nie zwleka
I kręci korbą wzbudzając żywioły…

* * *

Kiedy oznajmiłeś lucyferowi
Że wcielisz się w człowieka
Wiedziałeś że tego nie zdzierży
I obróci się przeciwko Tobie
A mimo to postanowiłeś
Popełnić tę partyturę
Rozpisaną na miriady głosów
I roje ról pierwszoplanowych

Kiedy wybrzmi ostatnia kadencja
Niewielu ostatnie się na widowni
Lecz jedno jest pewne już teraz
Klapy nie będzie!

Umilkną jedynie zegary
Zdmuchnięte wieczną fermatą