Jeśli spojrzymy w górę szczególnie nocą przy świecącym księżycu i chwilę się zastanowimy nad tu i teraz, to błyskawicznie zrozumiemy że jesteśmy po to by wypełniać lukę w dzikim na swój sposób kosmosie. Nasze istnienie to emocje, uczucia ktore tam wyżej na nic nikomu się zdadzą a tu potrafią odnaleźć się nawet w ciszy, nawet w pustce serca...
Pozdrowionka z podobaniem 🌟👍

Masz rację, Droga Lariso...
Słowa gubimy gdzieś pomiędzy ciszą, a ciszą...
Ciszą Kosmosu i ciszą nas samych.
Czasem tak jest; niebo przygotowuje się do niezwykłych wydarzeń, a nas ogarnia melancholia...
Przepięknie błyszczą gwiazdy, otacza nas tłum, ale jesteśmy nieobecni; nasza cisza krzyczy...
Dokąd zmierzamy...
Być może tego nie wiemy.
Możemy tylko wierzyć, że idziemy jasną doliną i że róże stracą kiedyś kolce, które
ranią.
Piękny, refleksyjny wiersz...
Serdecznie Ciebie Droga Lariso pozdrawiam:)
5/6🌟❄️🟠

Wszystkiego Najlepszego w 2026 Roku!!!


Twój wiersz jak zwykle
mocny i piękny zarazem

Kochana Lariso, dziękuję Ci za całoroczne czytanie mimo mojej nieobecności na portalu - każde Twoje odwiedziny mojego wiersza zachowałam w sercu. Ja również regularnie czytałam Twoją zachwycającą poezję, tylko z powodu intensywnego życia nie mogłam być aktywna na portalu w roku, który się właśnie kończy. Życzę Ci Fantastycznego Nowego Roku 2026, w zdrowiu, miłości, szczęściu i obfitości - wśród poezji na co dzień :)

Przepiękny wiersz. Pozdrawiam Cię najserdeczniej :)

Piękny wiersz Lariso:):) Wszystkiego Dobrego w Nowym Roku:)

Pięknie, porusza serce.
Do siego roku!, pozdrawiam ciepło.
6/5

Wiersz urzeka prostotą i pięknem.
Robi wrażenie, nie pozwala na obojętność.
Cudownie!

Biel która porusza ciszę pozdrawiam Szczęśliwego Nowego Roku 2026:)

Piękny, poruszający czułe struny wiersz...
Szczęśliwego Nowego Roku 2026 oraz nieustającej weny Lariso ❄️🥂❄️
Wszystkiego dobrego...Buziaki i uściski!!!

Wspaniały, refleksyjny wiersz ✨

Podoba mi się bardzo
Pozdrawiam serdecznie😉

w bieli ciszy
usłyszeć pierwszy krzyk oddechu
pięknie ujęty wiersz
niewinność przemawia przez niego
Pozdrawiam serdecznie 🦋

Bardzo doskonały wiersz

dla mnie to piękny poetycki opis dnia, w którym kobieta przeżywa dzień narodzin swego dziecka. Wie, że czeka ja ból, że nie będzie łatwo, ale wszystkie te uczucia bledną w obliczu cudu narodzin. Dla mnie cała ciąża to cud, wszystko tam "samo się rozwija" ,człowiek nosi w sobie drugiego człowieka. Musi to być piękne i wręcz metafizyczne /pomimo bólu, skurczów itp.) uczucie
z uznaniem!
Stef

To poruszający utwór, jest jak podróż przez ciszę, ból, nadzieję. Obrazy budują w nim napięcie emocjonalne. Skontrastowanie bieli ciszy z czerwienią gwiazd i płaczem tworzą atmosferę samotności, ale też pojawia się nuta nadziei z wolą trwania. Metafora "skrzydła nocy zamykają okiennice" czy "krzyk pierwszego oddechu" brzmią oryginalnie i atwistycznie, wnosząc wątek czegoś pierwotnego, jak echo narodzin w pustce.
Wrócę jeszcze do obrazów, szczególnie poruszających, jak "Słowa dryfujące na brzegu serc, kotły gwiazd – te metafory malują noc jak dramatyczną scenę, gdzie natura i emocje splatają się w jedno.
Krótkie wersy budują napięcie, a refren "w bieli ciszy" działa jak leitmotiv, wzmacniając chłód i niepokój.
Wiersz kończy się mocnym akcentem "krzyku pierwszego oddechu", co jest jego genialnym zwieńczeniem.
5/6
Serdecznie pozdrawiam, Droga Przyjaciółko, dziękuję za wiersz, pełen poetyckiej siły.🌟

Krzyk pierwszego oddechu kojarzy się z narodzinami, symbolicznym początkiem nowego etapu. Mimo bólu i strachu cisza staje się przestrzenią przemiany. Wiersz niesie więc przesłanie, że nawet w najgłębszym milczeniu i cierpieniu może rodzić się nadzieja oraz impuls do dalszego istnienia.
Wszystkiego dobrego
Pozdrawiam ;-)

Po chłodzie zawsze wychodzi słońce , po krzyku cisza .
Podążamy w dal ku nieskończoności gdzie czas przestaje płynąć.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Ładnie, refleksyjnie, bardzo dobre wersy do zatrzymania. Wesołych Świąt!

wiersz uwolniony o zawirowaniu wokół.. i choćby przyszło tyś. atletów.. nic z nim nie zrobią, kiedy się zderzą; po co się sypiąc.. stękając z rogów: Cię gnać nie będą, istnie nie mogąc: a płaszcz? bez paszcz? on gizd..

Początek...
I co dalej?
Życie jest fascynujące ze swoją niepewnością.
Piękny wiersz...

dobrze jest usłyszeć.... ten pierwszy oddech Dzieciątka narodzonego ... by zachować go w naszym sercu ... pozdrawiam jeszcze w pierwszy dzień świąt ... Błogosławionych świąt ...

Czytałam ze wzruszeniem ten cud narodzin.
Ślę moc serdecznych pozdrowień:)

W tej bieli ciszy słychać ten płacz...Wiersz z ciężkim ładunkiem emocjonalnym...do zamyślenia...Pozdrawiam serdecznie!

Lari.

Twój wiersz to głęboka, fenomenologiczna niemal analiza ludzkiego "zadomowienia w niepewności".

z niezwykłą czułością dotykasz punktu, w którym metafizyczny lęk spotyka się z nadzieja.

​to czysta filozofia narodzin.

skurcz zwiastujący nowy początek.

napisałaś piękny wiersz otulając zimną egzystencję w świętą przestrzeń.

Lari.

po lekturze zostaję w podziwie.

dla Ciebie !