Każdy bezsens ma swój sens, nawet gdy go nie widzimy...teorie tworzymy właśnie w poszukiwaniu tego sensu...:)
Pozdrawiam serdecznie Moniko :)

Myślę, że każdy z nas niczym nasz rodak Kopernik ma swoją własną wymyśloną teorię o obrotach ciał niebieskich :-) Pozdrawiam :-)

Nie sądzę, by teoria strun cokolwiek wnosiła do uzasadnienia sensu wszechświata. Po pierwsze, jest całkowicie nieweryfikowalna empirycznie i wszystko wskazuje na to, że nigdy nie będzie możliwa do weryfikacji. Po drugie, to czysta matematyka, a wiadomo że matematyka nie zawsze opisuje rzeczywistość, nawet wtedy, gdy jest wewnętrznie niesprzeczna . Przykładem tworu matematycznego nie występującego w naturze jest np graniastosłup prawidłowy. Teoria strun pomogła Hawkingowi, w tłumaczeniu ogłupiałej gawiedzi, że Bóg nie istnieje, bo wszechświat powstał samoistnie z NICZEGO na zasadzie fluktuacji kwantowej próżni, a czasoprzestrzeń wyłoniła się z dynamiki strun. Zapomniał biedak dodać, że struny to nie jest NIC tylko Coś, ale co kto by się przejmował drobiazgami:

Teorie są po to, by je tworzyć i rozwijać, nadawać im sens, nawet jeśli są często niemożliwe do udowodnienia. Taka ich uroda :) Hipotezy są zawsze atrakcyjne i jest zajęcie ;)
Pozostaje tylko życzyć teoriom, żeby się jednak kiedyś zmaterializowały...
Pozdrawiam :)

byłem, czytałem.. ale muszę tu jeszcze raz zajrzeć - 'na już' nie jestem tymczasem w stanie przewidzieć aktualności niniejszego zagadnienia; czyli 'do potem!' pzdr.serd 🙄

Tak zgadzam się- sens jest najważniejszy.
I dalej za V. Havlem sobie pozwolę- bo wiernie oddaje to jak myślę.

"Nadzieja nie jest przekonaniem, że coś się dobrze skończy, lecz pewnością, że coś ma sens, bez względu na to, jaki będzie tego ostateczny rezultat"

A pisał te słowa będąc w więzieniu.
Dobry wiersz bardzo do przemyśleń.
6/5

Fajnie to ogarnęłaś - „teoria strun” u Ciebie brzmi jak kosmiczna awantura o sens - bo dowodu nie mamy, ale pytań i wyobraźni tyle, że aż nauce dzwoni w uszach.
6/5

to jest fantastyczny utwór do zamyśleń.

ale nie o wszechświecie bo to wycieczka w miraże i fantomy , ale o sensie naszego życia.


czytam Moniko Twój wiersz jako opowieść o granicy poznania

tam, gdzie kończy się sprawdzalność, zaczyna się sens.

teoria strun nie jest tu teorią świata, lecz metaforą ludzkiej potrzeby porządku w chaosie.

Monika subtelnie pokazuje, że nawet najbardziej wyrafinowane modele są formą narracji .

probą nadania znaczenia temu, co nas przekracza !!!

Twoj wiersz jest o tym, że pytanie bywa wazniejsze niż dowód, a sens często wyprzedza prawdę .



„Kosmiczne opowieści” i
„bańki czasu” nie są faktami .

są tylko narracjami, które tworzymy, aby oswoić chaos istnienia.

filozoficznie to gest bliski Kantowi czy Heideggerowi .

bo nawet najbardziej precyzyjne teorie są w gruncie rzeczy opowieściami o tym, jak chcielibyśmy, żeby rzeczywistość była zrozumiała
a nie jak ona wyglada naprawdę


ulla.

smakowity tekst.

Cytując fizyka Krzysztofa Meissnera teoria strun to ślepa uliczka zbyt skomplikowana i mało elegancka w porównaniu do teorii względności Einsteina i dlatego porzucił pracę nad nią.
Ale fizyka rządzi się innymi prawami niż poezja chociaż obie te dziedziny wymagają wyobraźni.
Pozdrawiam.

Fizyka jest próbą sztywnego i rygorystycznego opisania rzeczywistości fizycznej w języku matematyki, jednak w istocie życia jak i pojęcia świata trudno szukać jakieś sztywnej systematyki. Wydaje mi się, że tak można odczytywać wiersz. Pozdrawiam