Twoje Wiersze - opowieść z pola walki

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

15 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Wanda Kosma

2026-04-11

Bardzo sugestywny, silnie działający na emocje wiersz o nieznośnym syndromie ocalałego i tym, jak trauma wojny rzutuje na życie, niwecząc wiele szans. Posttraumatyczna żałoba zabija niewinność brutalnie. Pozdrawiam serdecznie, poruszona.

sisy89

2026-03-19

Smutno i przejmująco...
Pozdrawiam serdecznie.

Larisa

2026-03-17

Smutno dzisiaj u Ciebie...
Piękny, wymowny i poruszający wiersz!
Serdecznie Cię pozdrawiam, Maciejko:)

Annna2

2026-03-17

styka się biel( niewinność, młodość) z czernią( śmiercią.
rozpacz po stracie i utraconej bliskości i poczucie winy- dlaczego( ja żyję?)
poruszasz

januszek

2026-03-17

Tak zgoda
zwłaszcza że "gwałt się gwałtem odciska "
ale wymyślono sposób aby nie było "brutalnej ' odpowiedzi
wg . tego:
" jak ugotować żabę " ? :
[ To bardzo powolne podkręcanie temperatury - że tego nie zauważy . ]
Przeniesiono to na społeczeństwa zwłaszcza w Unii Europejskiej.
I ... każdy głos sprzeciwu uznawany jest za 'gwałt' , za czarnowidztwo itp. itd.

Pozdrawiam serdecznie.

Czasem

2026-03-17

Jakie to smutne... sprawia wrażenie wygibasów, miotania się pomiędzy skrajnościami, aby zasłużyć na uczucie, czułość.

Pozdrowienia maciejko

Elżbieta

2026-03-16

To opowieść o przekreślonych szansach!
Pozdrawiam serdecznie, Maciejko:)⭐️

maciejka

2026-03-16

Elu, tak właśnie jest...
Dziękuję Ci i cieszę się, że jesteś. I że lepiej się czujesz.
:⁠-⁠)

Migrena...1^(*)

2026-03-16

biała i czarna sukienka wirują tu jak dwa bieguny istnienia .

niewinnosć i żałoba a między nimi stoi człowiek ocalony, który odkrywa najcięższą prawdę wojny.

że czasem największym ciężarem nie jest śmierc, lecz życie pośród nieobecnych

przenikajacy mocą obrazów.

śliczny :)

maciejka

2026-03-16

Wiem, że rozumiesz.
I dobrze, że wróciłeś.
Dziękuję :⁠-⁠)

Monia

2026-03-16

Walka o wiele rzeczy bywa naznaczona cierpieniem i brutalnością tak odbieram twój utwór pozdrawiam 😉

maciejka

2026-03-16

Tak. Masz rację.
Walka...
Tylko po co...

Marek Żak

2026-03-16

Porażające i niestety aktualne. M

maciejka

2026-03-16

Niestety....

Krystek

2026-03-16

Czytałam ze wzruszeniem.
Ślę moc serdeczności:)

maciejka

2026-03-16

Dziękuję, Krysiu...

[ GALBA ]^(*)

2026-03-16

Poczułem ucisk w żołądku...
Refleksja teraz rodzi się powoli...
Pozdrówki z uznaniem 🌟👍

maciejka

2026-03-16

Dziękuję za Twoje słowa .
Pozdrawiam ciepło

PIERRE

2026-03-15

Przejmująca wyliczanka..
Pozdrawiam cieplutko:)

maciejka

2026-03-16

Dziękuję za obecność i słowa.
Pozdrawiam serdecznie

sturecki

2026-03-15

To wygląda jak zapis z frontu, na którym najgłośniej walczą nie działa, lecz pytanie o miłość, o ciało i o prawo do ocalenia. Dla mnie, biała i czarna sukienka nie są tu strojem – są dwiema stronami tej samej rany.
6/5

maciejka

2026-03-16

Masz rację. Bo jak żyć, gdy bliscy zginęli... Julia żyje.
I to jej historia..
Dziękuję Ci

rzabaprzezrz

2026-03-15

Bardzo mocny tekst...radość zamienia się w żałobę, gdy blisko wojna...a to słowo:"tren" na końcu- doskonale wykorzystana jego wieloznaczność, i jako utwór opłakujący stratę, i jako część sukni ślubnej, tej białej...no i dedykowany- można się domyślić, że tej osobie przeżywającej tę stratę, żałobę...Pozdrawiam serdecznie<3

maciejka

2026-03-16

Tak. Tekst oparty jest na opowieści o dziewczynie, która podczas ataku rakietowego została bardzo poparzona.
Jest teraz w szpitalu. Przeżyła tylko ona...
Dziękuję za Twoje słowa i obecność...

rzabaprzezrz

2026-03-15

6/6