Twoje Wiersze - z notatnika obserwatora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

14 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

ZOLEANDER

2026-02-07

Poeta i z bezsensu utworzy piękny wiersz... pozdrawiam

maciejka

2026-02-08

Dziękuję bardzo :-)

Monia

2026-02-05

Trochę mi się z monologiem z "Kordiana" Słowackiego skojarzyło pozdrawiam serdecznie 😉

maciejka

2026-02-06

Też o nim myślałam :⁠-⁠):⁠-⁠)
Dobrej nocy i dziękuję :⁠-⁠):⁠-⁠)

Czasem

2026-02-05

:)
Tylko skąd ta ciemność? Czy czasem sam poeta nie sprowadził jej na siebie?
A sens...
Czy jeśli go nie odnajdziemy, to z automatu oznacza, że go nie było?

Dobry wiersz. Pozdrawiam Cię serdecznie!

maciejka

2026-02-06

Bardzo dziękuję
Piszę i pisze, a internet zrywa.
Więc już tylko dziękuję :⁠-⁠):⁠-⁠)

Viola Arvensis

2026-02-04

Bardzo dobry wiersz. Służy głębszym przemyśleniom.

maciejka

2026-02-06

Dziękuję bardzo :-)

Wanda Kosma

2026-02-03

Ależ ciekawy, wielowątkowy wiersz, w którym doskonale uchwycone jest immanentne rozdarcie poety romantycznego pomiędzy własnym ego a potrzebą duchowości, indywidualizmem a wielkim celem, zmysłami a baśniowością. Dużo tu przekory i prawdy o samotniku, którego ideały finalnie przegrywają. Pozdrawiam serdecznie :)

maciejka

2026-02-03

Bardzo dziękuję :-)
Już miałam Asnyka, teraz romantyzm - trochę inna kolejność :-)
Najbardziej w poezji romantycznej lubię baśniowość. I naturę :-)

Moona@

2026-02-03

Dlatego najlepiej pisać sobie a muzom ;)
Ja tak robię i się nie męczę :)
Pozdrawiam z podobaniem :)

maciejka

2026-02-03

Dziękuję Ci :-)
Zapomniałam - wstyd :-)

maciejka

2026-02-03

Tak, to jest najlepsze :-)
Ale warto pospierać się z przeszłością :-)

Belamonte/Senograsta

2026-02-03

to jest do dory wiersz, o tym poecie powiem, że coś za bardzo łaknie sławy, a świat jest już działającym system, każdy ma w nim rolę, poeta romantyczny nie jest tylko taki, ze Słowacjim to się kojarzy, Mickiewicz mniej, Wiela Improwizacja to stanie w lochu. Romantyzm jeszcze odrodzi świat , który nie potrzebuje "takuch" romantyków.Pozdrawiam

Belamonte/Senograsta

2026-02-04

az tak to ne wiem, ale można odrodzić organiczne podejście

maciejka

2026-02-03

Nie wiem, czy romantyzm ma taką siłę, też był bardzo schematyczny.
Ale warto wierzyć :-)
Dziękuję :-)

Belamonte/Senograsta

2026-02-03

Hermann Hesse Z dzieciństwa, to jest romantyzm jaki zbawi świat

Jastrz

2026-02-03

Bóg milczy. Poeta romantyczny gada swoje i tylko wydaje mu się, że to jest rozmowa z Bogiem. (To czy poeta robi to na szczycie Mt. Blanc, czy w celi u bazylianów, to już sprawa drugorzędna.
Ale czasem każdy z nas (niekoniecznie poeta) zachwyci się światem. Ukorzy się przed majestatem ośnieżonych gór, albo na nagrzanej słońcem łące wsłucha się w brzęczenie bąków w kwiatach dziewanny... I to jest prawdziwa rozmowa z Bogiem.

maciejka

2026-02-03

Czasem myślę, że miejsca wybierane przez romantyków były bardziej ciekawe niż ich wnętrze - za dużo kłótni w nich i cierpienia.
Dziękuję bardzo :-)

Larisa

2026-02-03

Najważniejsze, by umieć tę miłość odnaleźć w sobie... monolog z Bogiem to monolog z samym sobą. Nie pomogą najwyższe góry, krzyki i wołania, gdy miłości w sercu brak.
Bardzo dobry wiersz, nieco przewrotnie napisany:) Z jednej strony 'poeta romantyczny', a z drugiej strony jego romantyzm diabli wzięli...
6/5.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Maciejko:)

maciejka

2026-02-03

Tak, taka moja rozmowa z myślami i poezją romantyczną.
Masz rację - nie pomogą, potrzeba ciszy w rozmowie.
Dziękuję i pozdrawiam ciepło :-)

klaks

2026-02-02

Piękny wiersz, niby lekki a tyle tutaj skarbów do zachowania. Kiedy wygórowane ego poety romantycznego ( i nie tylko poety..) nie zostaje zaspokojone podziwem "poddanych", pozostaje frustracja i groźby. Wychodzi na to, że na górę najlepiej wychodzi się w dialogu z drugim człowiekiem :)
Pozdrawiam serdecznie :)

maciejka

2026-02-03

Oj, ta poezja romantyczna. Czasem ją lubię, ale czasem jest taka wygórowana :-)
Dziękuję Ci bardzo :-)

aff^(*)

2026-02-02

Poeta romantyczny to taki, który wiecznie podważa sens istnienia Boga, dokładnie jak i tutaj.
Pozdrawiam 🌼

maciejka

2026-02-03

Tak, też tak myślę,
Dziękuję bardzo :-)

sisy89

2026-02-02

Dobry wiersz, zatrzymał.
Pozdrawiam serdecznie:)

maciejka

2026-02-02

Dziękuję pięknie :-)
Dobrej nocy

Krystek

2026-02-02

Wiersz zatrzymuje w refleksyjnej zadumie.
Ślę moc serdecznych pozdrowień:)

maciejka

2026-02-02

Krysiu, dziękuję za zatrzymanie :-)
Pozdrawiam ciepło :-)

Migrena...1^(*)

2026-02-02

Twoj wiersz to świetne studium duchowej klaustrofobii.

pustka, zmęczenie.

i najgorszy rodzaj porażki.

porażki z własnym cienieniem.

takiej walki nie sposób wygrać.

najgłębszy sen wiersza to obraz przejścia od wszechmocy ducha do nędzy egzystencji.

bardzo dobrze napisane Nata.

Migrena...1^(*)

2026-02-02

to jest mi Nata tylko bardzo miło.

dobroci dla Ciebie moc :)

maciejka

2026-02-02

I przyznam nieśmiało - są w nim i Twoje rozważania o ciemności :-)

maciejka

2026-02-02

Patrzysz w przestrzeń i czujesz klaustrofobię - tak, masz rację, to się zdarza. Tak jak wrażenie, że musisz coś zrobić, by znów żyć pełnią.
Nie tylko egzystować.
Dziękuję Ci, Jacku :-)

Annna2

2026-02-02

Monolog wewnętrzny Davida Friedricha.
Jego obraz wędrowca nad morzem mgły i szczyt skał, otchłań.
Samotność i potęga natury. Jego samotność, i nawiązanie do Pisma Świętego.
Bóg to życie miłość i sens
Dzięki Natka. piękny wiersz
6/5

maciejka

2026-02-02

Tak, myślałam o tym obrazie, pisząc wiersz. Ale też i komentarze, i wiersze, które ostatnio przeżywam, stały się inspiracją.
Dziękuję bardzo za Twoje słowa :-)