nie jest łatwo zinterpretować treść ponieważ autorski zamysł wydaje mi się być dosyć złożony lecz praca wykonana tu dobra

kłaniam się
wszystkiego dobrego

Piotrusiu.

Twój tekst wkręca mnie jak wiatr w starym młynie.

ciało lezy na podłodze, dusza chodzi po suficie, koszula w kratę mruga do mnie zza rogu. słowa tańczą, przewracają się, jakby chciały wyskoczyc z kartki i pobiec ulicą, gdzie świat jest trochę krzywy, trochę za głosny, a trochę jakby śmiał się ze mnie.


urząd, podpisy, "wszystko już załatwione” – i nagle papier staje się wodą, a stoł niby łódka na rwącej rzece.

a dusza woła , śmieje się, chowa pod stołem, a potem wypływa przez komin, jak dym z magicznego kominka.

wszystko jest brudne, wszystko jest zakrwawione, a jednocześnie dziwnie piękne, jakby w środku chaosu pojawił się motyl z kryształowymi skrzydłami.

i ta samotność bo nie pasujesz do świata, mówi tekst ale ja myślę, że może to świat nie pasuje do ciebie.

koszula w kratę nie pasuje,
podłoga nie pasuje,
a jednak wszystko razem tworzy rytm, który ciężko przestać słuchać.

jak echo w pustym teatrze,
jak odbicie księżyca w kałuży, która nagle staje się oceanem.


czytając to, mam wrażenie, że patrzę przez dziurkę od klucza, ale ta dziurka ciągle zmienia kształt, a każdy cień i każdy dźwięk staje się nowym światem.

dzięki wielkie, że zostawiłeś tu takie drzwi do snu.


wszystkiego dobrego Przyjacielu:)

jesteś genialny.

Twoje wersy brzmią jak przejmujący meldunek duszy, która jeszcze krąży nad własnym upadkiem – brud, urząd, ciało i krata koszuli składają się tu w obraz tak ciasny, że człowiek już naprawdę nie mieści się w świecie.
6/5