Sztuka bywa specyficzna tak odbieram twój utwór pozdrawiam 😉

Twój wiersz czytam jako bardzo konsekwentny zapis strumienia świadomosci, który nie próbuje się "podobać”, tylko raczej odsłania mechanikę myslenia , trochę poszarpaną, trochę zdziwioną samą sobą.

to jest dla mnie ciekawy rodzaj literackiego performansu, w którym język nie tyle opisuje rzeczywistosc, co ją na bieżąco produkuje, czasem aż do granicy niezręczności.

szczególnie interesujące jest napięcie między dziecięcą frazą (" robić aniołki”) a brutalnym przełamaniem tej konwencji .

to wygląda jak świadome rozmontowywanie niewinnosci, ale bez popadania w oczywistą prowokację ,

raczej coś bardziej subtelnego: jakbyś sprawdzała, gdzie kończy się autentycznosć, a zaczyna poza.

ten " latarniany” rejestr i motyw "co łaska” odbieram jako bardzo trafne uchwycenie ekonomii wspólczesnej sztuki .

trochę ironiczne, trochę gorzkie, ale bardzo niejednoznaczne.

to daje tekstowi drugi poziom, który wychodzi poza sam obraz i zaczyna konentować sytuację twórcy.


najmocniej zostaje ze mną końcówka ,
"wytrzeć mordy o wiosnę” brzmi jak odwrócenie symboliki odnowy, jakby wiosna przestawała być obietnicą, a stawała się materiałem.
to jest gest ryzykowny, ale przez to właśnie ciekawy, bo nie idzie w oczywiste metafory.


podsumowanie I.
to pisanie jest " inne”, ale w sensie twórczym, nie tylko formalnym.
czuję, że to jest jezyk, który dopiero się wydarza, a nie taki, który już zna swoje odpowiedzi .
i właśnie to napięcie wydaje mi się jego największą wartoscią.



podsumowanie II.

dawno nie czytałem Twoich wierszy.
od czasu gdy swoimi wierszami wchodziłaś razem z drzwiami, Twój styl się zmienił.
poszłaś w kierunku poezji wysyconej.
z maksymalizacją ładunku emocjonalnego.
odczyt takiego wiersza jest trudniejszy niż Twoje hermetyczne wiersze poprzednie.
trzeba przy nim spędzić trochę czasu.


ale z całą pewnością nie jest to czas stracony..

gdyby ten wiersz znalazł się w dobrym tomiku poetyckim to pewne dla mnie jest, że czytelnicy by do Twojego wiersza wracali.

jak ja.

wszystkiego dobrego:)

Niecodzienny wiersz do rozkminy dla mnie. Ale podumam nad nim...
Pozdrowionka 🌟👍

Byłem kiedyś w Les deux Alpes.
Przyjechaliśmy 10.12 i nie było jeszcze śniegu za wiele.
Dopiero dwa dni później ku uciesze miejscowych i narciarzy usłyszeliśmy, że przywieźliśmy szczęście, jak w nocy spadło 70 cm białego puchu..
Anetę dopiero wtedy mogłem nauczyć jazdy, bo wcześniej nawet nie zakładała nigdy nawet butów narciarskich.
Poszliśmy zatem pierwszego dnia zobaczyć okolicę.
Obok w dolinie leżała otoczona mgłą Venosc i żywej duszy..
Stare chatki, jakby z początku XX w. Nagle wyszedł gość na próg domu, otworzył tylko drzwi że zgrzytem, powiedział:
,,merde" i tyle go widzieli..
Wróciliśmy na górę i następnego dnia po opadach rozpoczęliśmy białe szaleństwo.
Były to nasze drugie pod względem udanych ,,wakacji" wspólnych a Aneta nabrała nowego bakcyla, tak że kupiłem jej nowe narty:))
Opowiadałem później o tej miejscowości za mgłą, że tam wszystko nie nastraja..
Tego pierwszego dnia Les deux Alpes wyglądało jak na wiosnę:))
Pozdrawiam i idę dalej spać:))
Śpij Ramona snem lazurowego wybrzeża, Les deux Alpes to district tej najpiękniejszej krainy ze snów:))
Polecam w zimę na lodowiec, w lato wiadomo..Byłem w czerwcu nieopodal Cannes:))
Aneta weszła na czerwony dywan:))
ale mnie przed snem nastroiłaś..
Dziękuję Ramona:))
Już śpię:))