wiersz operuje głosem, który nie jest ani autorem, ani bohaterem, tylko konstrukcją mówiącą "od środka”.

powtarzane 'jestem” buduje efekt zawłaszczenia ciała i doswiadczenia, ale jednoczesnie szybko się wyczerpuje i zaczyna brzmieć jak schemat.


język próbuje być intensywny i cielesny, jednak przez nagromadzenie deklaracji traci precyzję i zamiast napięcia pojawia się monotonia.

rozpad składni wygląda na zamierzony ale nie wnosi znaczącej nowej jakosci, raczej zaciera sens,

ostatecznie tekst sugeruje temat przejęcia i braku granic, lecz nie rozwija go w sposób pogłębiony, pozostając na poziomie efektu i powtórzenia.




ja mam na imię Jacek

autorkę wiersza znam z portalu poezja.org

nigdy nic osobistego mnie z nią nie łączyło.



a jeżeli chodzi o treść.

przy luźnej analizie czytelniczej to mój odbiór tekstu jest następujący:

sfrustrowany paralityk umysłowy próbuje
wirtualnego seksu palpacyjnego z wyimaginowanym partnerem.

na zdrowie!