Mój ogród podobnie:):) martwią mnie mrozy, że niektóre roślinki nie doczekają tej wiosny:) serdecznosci:):)

Widok musi być urzekający z pewnością 🙂❤️

Miniatura jest jak emocjonalny rollercoaster, rozpoczęty zachwytem, potem rozpędza się poczucie humoru by zatrzymać się z przekąsem, cwaniaczek :)
Udana miniatura.

Wiersz z wyczuciem obrazu i poczuciem humoru, Zakończenie (cwaniaczek) rozłożyło mnie na łopatki. Ale dobrze rozgryzles tego cwaniaczka. 6/5 pozdrawiam z uśmiechem 🙂

Oj czeka, czeka, tak jak jego Pan :)
Pozdrawiam:)

Spodobała mi się klasyka stylistyczna wiersza dobrze osadzona jak na wiersz wolny.
Pozdrawiam

Mnie się podoba końcowy " twist", jest dowcipnym "zakręceniem" wyważonego w treści wiersza.
Serdecznie pozdrawiam :)⭐️

A może u dobrze pod pierzynką?
Taki spokój panuje w Twoim wierszu. Figlarne zakończenie - podoba mi się :-)

Jest tak szczelnie przykryty białym puchem, że gra takiego "chojraka", że niby nie, a jednak przecież wiemy, że tak...
Siedzi cichutko i udaje, że jest dobrze. Czasami patrząc na ogród przysypany śniegiem, ma się takie wrażenie, podczas, gdy w naszych sercach tęsknota za bujną roślinnością.
Wymowny kontrast.
Serdecznie pozdrawiam, Kornelu:)

A w moim ogrodzie chula wiaterek. Pozdrawiam serdecznie:)

Po prostu zmęczony odpoczywa do białej pierzynki przytulony.
Pozdrawiam z uśmiechem.

U mnie podobnie, tylko sosny i świerki, które wyrosły bardzo wysoko. Od czasu do czasu przybiegnie wiewiórka po orzechy, a czarne ptaszyska krążą dookoła.
Pozdrawiam

W moim odbiorze słowo "cwaniaczek" robi świetną robotę i już uzasadniam dlaczego tak myślę. Na początku wiersza widzę biały, nieruchomy, nudny ogród ale to pozory bo od słowa "udaje" robi się ciekawiej. Udaje się przed kimś a to już jakaś oznaka życia :) Pojawia mi się przed oczami ogrodnik który zna swoją ziemię i nie zwiedzie go to, że ona "milczy jak zamrożona suma kolorów." W każdej chwili gotowa jest na przyjście wiosny i pulsuje oczekiwaniem. Słowo "cwaniaczek" jest z jednej strony jakby stwierdzeniem: "Nie udawaj, ja już cię znam" a z drugiej strony pieszczotliwą personifikacją ukochanego ogrodu.
Przy drugim czytaniu czytelnik czuje się wtajemniczony w fakt, że ów pozornie uśpiony ogród jest pełen życia i nadziei w oczekiwaniu na wiosnę. To tworzy poczucie dopuszczenia do sekretu... w każdym razie interesująca zwięzłość wiersza :)
Pozdrawiam serdecznie :)

Mnie także przypadło do gustu to spojrzenie. Przychylam się do opinii Colette. Pozdrawiam:)

Najwyraźniej ogród gra twardziela – leży w śniegu na białym brzuchu, milczy jak śpiący zwierz ... a to „cwaniaczek” na końcu stanowi sedno treści i od razu widać, że on jednak czeka na wiosnę.
6/5

Zrezygnowałabym z "cwaniaczka", bo w sposób ewidentny szkodzi całości. Ale to tylko moja ocena jako odbiorcy :)