Twoje Wiersze - Z klocków

Z klocków

biały (bez rymów)

2026-02-04 05:44

Słowa grzechoczą jak klocki
można z nich ustawić
wieżę
mostek
domek
ale dziwnym trafem powstaje
mur
obchodzę go z daleka
mogłabym go zburzyć jednym palcem
ale on
buduje i ochrania moją samotność
nie martwię się,
gdy stanie się większy

autor

jolka

przejdź do strony autora

Jesteś Premium.
Dziękujemy!

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

5 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Jastrz

2026-02-04

Tak. Zazwyczaj lubimy mury, które co prawda ograniczają wolność, ale za to dają złudzenie bezpieczeństwa. Czasem, kiedy to ograniczenie wolności jest zbyt bolesne buntujemy się i z wielkim hałasem burzymy mur, tylko po to, by za chwilę po cichutku zacząć go odbudowywać. Tak jak śpiewał o tym Kaczmarski.

Migrena...1^(*)

2026-02-04

pięknie Jolu piszesz.

każdy wers ma w sobie lekkosć i ciepło, które zostaje w głowie.

w mojej już tkwi :)

wszystkiego dobrego Jolu :)

^(*)

2026-02-04

Mury nie ułatwiają rozwoju duchowego bez którego stajemy się jałowi 💫

sturecki

2026-02-04

Wiersz o tym, jak to język miał być zabawką, a wyszedł system obronny – klocki niby do wieży i mostku, a jakoś zawsze składają się w mur. Szpilka jest w tej deklaracji mocy: „mogłabym zburzyć jednym palcem”, po czym od razu przyznajesz, że mur ma etat ochroniarza Twojej samotności – i dlatego wcale nie przeszkadza, że rośnie.
6/5

Pokaż mniej

Logowanie