Kombinuj dalej, masz morze interpretacji, więc może trafisz. :)

Autor nie podaje zamysłu, musi?

Witaj Olu — Wszystko jest nie tylko obrazem, ale też symboliką, a za nią tą odkrytą, jak i zakrytą są liczne znaczenia.

To, że w czasie pożółkły liście, świadczy o przebyciu długiej drogi.

Montibusie — Metaforyka w haiku jest jak rzeka o wszechstronnym dnie, które może być płytkie, szerokie, lecz równocześnie głębokie. Haiku nie mówi nigdy wprost, pozostawia ciszę w niedopowiedzeniu (MU).

Zróżnicowana jest poprzez:

Tworzenie skojarzeń
wykorzystanie symboliki
subtelne sugerowanie
braku bezpośrednich porównań
pokazaniu kontrastów

Zauważ, że nie przekraczam granicy klasyki, pomimo innowacyjnego stylu.

Nie mam tendencji do wykraczania poza ramy klasyki.

Wszystko ma to co powinno mieć klasyczne: Kigo, kireji, paradoks, dysonans, w tym utrzymaną strukturę.

Można je czytać wielokierunkowo, różnymi metodami, za każdym razem zmieni się paradoks, dysonans.

Wielokierunkowe czytanie pokazuje jedynie ukrytą głębię w pozornie prostym, obrazie. Nie niszczy to klasyki, lecz ją promuje.

Haiku nie jest dla leniwych — wymaga precyzji, znajomości zasad klasyki, jej elementów.

Eksperymentowanie z formą, tak by nie przekraczać granicy klasyki, wymaga znajomości takich form jak:

muki, gendai, senryu, zappai, juritsu.

Pozdrawiam serdecznie — Proste Słowa