Znam te ulice od początku

choć są dziś takie nie do poznania 
wysokie domy  stoją oszklone 
znam pomniki i parki od zarania 
mojego życia właśnie tutaj 
  
 i ty Mistrzu tutaj zamieszkałeś 
mówili o Tobie wyszedł z domu 
gdzie napisałeś  tyle wątków 
kartoteka niezliczonych słów 
  
gdzie metafory  odmieniły świat teatru 
pułapka dla bystrego rozumu 
jedynie ogród się nie zmienił 
co roku pachnie wiosną cały ukwiecony 
  
patrzę na wieże starej katedry 
 wspomnienia przywracają dzwony 
gdzie na czworakach wierni zanosili prośby 
bo wiara to jak białe małżeństwo 
  
na przystankach liczne tramwaje 
jak zawsze przystają 
ale już nie są takie niebieskie 
bo oblepione w różne reklamy 
  
sklepiki zamieniono na hipermarkety 
cicho gruchają gołębie na dachu 
nie ma poety lecz go nie żegnamy 
choć niejeden wiersz został  osierocony 
  
lecz jest nieśmiertelny 
bo poezja nie umiera 
i nie pójdzie do piachu 
pozostanie w tomikach i recytacjach 
  
te strofy na tu i teraz 
to nasi świadkowie 
a jego nieobecność to tylko 
śmierć w starych dekoracjach