Real i portal trzeba ważyć po równo - bo jak jedno przeważy - to drugie zaraz się upomina o swoje.

*do równowagi

Mało mnie było ostatnio na Portalu, to i zaległości sporo. Ale wkrótce wrócę po równowagi pomiędzy realem a wirtualem :) Spokojnego popołudnia :)

Tak. Nie ilość robi hałas - tylko trafienie w punkt - i wtedy nawet cichy wiersz zbiera największy tłum.
Ależ sobie dziś urządziłaś południe z moją twórczością ... Cieszę się.

Jak zwykle mądrze to ujęłaś. Sztuka chyba naprawdę zaczyna się dopiero tam, gdzie wszystkim chętnym do pierwszeństwa odbiera numerki i zostawia po sobie coś, co jeszcze długo pracuje w ciszy.

Właśnie – gdy jest jedność i współpraca, to zamiast przepychanek pojawia się coś, co naprawdę działa i zostaje.
Pozdrawiam.

No i trafnie – między początkiem a końcem jest właśnie to „pośrodku”, gdzie pióro siada i robi się sens z całego zamieszania, nie z jednego końca ani drugiego – tylko z literek.
Pozdrawiam.

Dzięki. Skoro to przejście do syntezy pasuje, to znaczy że właśnie tam zaczyna się prawdziwa wartość, a nie w samym sporze.
Pozdrawiam.

No i szczerze – dla mnie ten „ślad” to nie resztka, tylko początek czegoś, co może urosnąć w sens, a gonienie za wiatrem bywa jedyną drogą, żeby w ogóle coś złapać.
I każdy z nas jest, jaki jest, czyż nie?

Dziękuję. Jak coś ma w sobie prawdę, to i bez braw potrafi się obronić i zostać. Twojej stalówce też niczego nie brakuje.
Pozdrawiam.

Pięknie to czytasz – nie wygrywa ten, kto głośniejszy, tylko ten, kto potrafi zatrzymać sens i zostawić coś, co trwa – też masz takie swoje „pióro”, którym coś ważnego sobie zapisujesz, czyż nie?

No i właśnie – gdyby się dogadały, byłaby harmonia zamiast zgrzytu i każdy miałby swoje miejsce bez przepychanek.
Pozdrawiam.

Dzięki – dokładnie tak, osobno są ładne, ale dopiero razem robią coś, co zostaje w człowieku na dłużej – choćby w piosenkach, gdzie słowo i dźwięk idealnie się uzupełniają.

Dziękuję. Skoro puenta „siadła”, to znaczy że ten cały spór miał sens i zostawił to, co najważniejsze, czyli odbiór.
Pozdrawiam.

Tak – ton buduje emocję, obraz ją pokazuje, a cięcie nadaje temu rytm i sens, bez którego wszystko by się rozsypało i nie byłoby czego oglądać-słuchać i pisać recenzji.
Pozdrawiam.

Hi, hi ... myślę, że tam tylko się delektuje, może nawet harmonijnie.

W moim wnętrzu i piwniczce.

No i celna szpila – gdzie była cisza natury, tam człowiek dorzucił swój hałas i zaczął się cały koncert sporów.
Widzisz jeszcze miejsca, gdzie ta pierwotna harmonia się broni?

W naturze była harmonia i nagłe pojawił się homosapiens.

Definicja definicją, ale dopiero w praktyce widać, czy ta harmonia naprawdę gra, czy tylko dobrze brzmi.
Pozdrawiam.

To świetny wybór – ragtime trzyma rytm i głowę przy pracy, więc ani sen, ani chaos nie mają szans.

Dużo słucham rag timów sprzed 100 lat. To na fortepian i takie rytmiczne, wiec nie zasypiam:).

I to się spina – do skupienia czysta muzyka, a do przeżycia pełne formy jak opera, gdzie wszystko gra razem. "Poważny" z Ciebie człowiek ... ja wolę ambitny rock.
Pozdrawiam.

To zależy, uwielbiam operę, ale też sama muzyką klasyczną, powiedzmy od Vivaldiego, do wczesnego Rachmaninowa. i jak rozmawialiśmy wcześiej, do pracy to muzyka bez słów.

Sztuki razem robią efekt „więcej niż suma”, ale każda sztuka solo też potrafi unieść cały sens bez podpórek ... tylko, żeby zaistnieć to odbiorcę mieć musi.
Częściej wybierasz takie czyste formy bez dodatków czy jednak lubisz, gdy sztuki się przenikają?

Mówisz o świecie jak o orkiestrze – każdy coś gra, ale bez jednego znaku ręki wszystko się rozjeżdża i robi hałas zamiast muzyki. I nie chodzi tylko o porządek, ale o sens – bo bez wspólnego kierunku nawet najlepsi grają obok siebie, a nie razem.
Każdy może grać swoje, ale jak nie ma kto tego spiąć, to wychodzi kakofonia, a nie melodia.
Pozdrawiam.

Według mnie, musi być dyrygent. Chyba wręcz niemożliwe, żeby orkiestra zagrała zgodnie swoje nuty, korzystając z tylko własnych indywidualnych pomysłów i była w pełni zgrana.

Masz rację – bez dobrej „batuty” nawet najlepsze głosy się rozjadą i zamiast sensu robi się tylko harmider.
Bardziej wierzysz w jednego dobrego dyrygenta, czy w zespół, który sam potrafi się zgrać?

No i sedno – gdy jest prawdziwie, nic nie trzeba sklejać na siłę, wszystko samo się układa.
Pozdrawiam.

Prawdziwie. Wtedy spaja się samo.
:-)

Trafiasz w sedno – sens często dopisujemy po fakcie, a nie z intencji, więc pióro bywa bardziej kronikarzem niż sędzią. Postawiłaś uczciwe pytanie – u mnie sens rodzi się z próby złapania tego, co wspólne, a poglądy to tylko moje „ustawienie pióra” nad kartką.
A powiedz, dla Ciebie ważniejsze jest, żeby coś było prawdziwe, czy żeby było spójne?

Pięknie to podsumowałaś – jak w operze czy kabarecie „w zespół”, gdzie różne głosy robią jedną całość i wtedy dopiero czuć sens i harmonię – a przy okazji ujawniłaś swój ulubiony przykład takiego współgrania sztuk, który naprawdę Cię porusza.
Pozdrawiam.

No i celnie – zamiast huku masz „spór z piór”, czyli lekki, ale zostawiający ślad tam gdzie trzeba.

W kwestii Acika ... właśnie to jest największa rzecz - nie cuda, nie wielkie hasła, tylko zwykłe ludzkie "być człowiekiem", które zdążyło podać rękę tam, gdzie czas już prawie zamykał drzwi.

Takie zachowanie ma wagę – zamiast czekać na słowa wybierasz gest i spokój, który mówi więcej niż „przepraszam” rzucone na siłę.

Acik _ Piotr ... kiedyś zapytał mnie czy jego syn poda mu dłoń i że on chciałby syna przeprosić ,,,od 20 lat nie mieli kontaktu i czy jego była zona poda mu dłoń ...ja mu ...to powiedziałem uwierz mi to się stanie ... i żona się odezwała bo osobiście do niej pojechałem bez jego zgody ... i syn z Angli do niego po 20 latach zadzwonił pokazał mu wnuki ...3 letniego i drugiego który miał 3 miesiące i zapytał ojca ...tato czy żałujesz straconych lat opowiedział tak i Acik zmarł 3 dni później a ja mu danego słowa dotrzymałem ... ( a syn tak mi napisał po jego śmierci ,, cytuję dosłownie Niestety nie było nam dane uścisnąć sobie ręki . Jednak dzięki panu zamknęliśmy pewien rozdział w naszym życiu . Zostały wypowiedziane słowa na które oboje czekaliśmy przez tyle lat . Dziękuję serdecznie za danie nam tej możliwości." ) a wystarczy Stanisławie być tylko człowiekiem. z jego synem ma cały czas kontakt ..

nigdy nie oczekuję słowa przepraszam ...dlatego... że ja to wiem jak trudno komuś... to powiedzieć ...to słowo go przygniata ... ja jeśli zawinię wyciągam dłoń przytulam... mówiąc przepraszam i szczerze żałuję i błędów nie powtarzam ... bo nikt nie jest święty ... ale jestem realistą i zawsze dążę do celu ...nigdy po trupach lecz spokojnie dochodzę jak wąż itd ... pozdrawiam serdecznie ... czy Pamiętasz chyba ci wspominałem o Aciku ...który spał w mojej piwnicy ...zachował mi się SM S od jego syna z Anglii ...zaraz ci napiszę co on mi napisał ...

I to jest styl – najpierw cisza dla świętego spokoju, a potem spokojny „dowód na dłoni”, który robi więcej niż krzyk.
Częściej słyszysz to „przepraszam”, czy jednak zostaje tylko cicha zgoda bez słów?

kocham spokój i to jest piękne nigdy nie drążę dziury w brzuchu ...nawet kiedyś ci wspominałem ...gdy żona lub ktoś nie ma racji to ja mu ją przyznaję dla świętego spokoju ...tylko w odpowiednim czasie już spokojnie udowadniam jak na dłoni ... ze się mylili i pytam co by było gdybym nie ustępował i tylko czasem słyszę słowo przeprasza ... itd ...

No i trafnie – każdy z tych środków robi swoje, ale bez zgody zamiast sensu zostaje tylko hałas.
A powiedz, czy to ustępowanie daje Ci spokój, czy czasem zostawia niedosyt?

No i właśnie o to chodzi – każdy gra po swojemu, a sens rodzi się dopiero z tego całego „nie do końca razem”, a nie z jednej racji: nuty, klapsa czy pędzla.
Pozdrawiam.

Dłuuugo i pięknie – u Ciebie pióro już nie tylko zapisuje, ale prowadzi, jakby ktoś wyżej trzymał rękę nad zdaniem i układał sens ponad nami.
I powiedz, kiedy piszesz, masz bardziej wrażenie, że to Ty prowadzisz słowa, czy że one prowadzą Ciebie?

Wiem, że całość przestudiujesz dzielnie dlatego teraz znalazłem, bo doceniam u Osób, które tak mocno szanuję, determinację i dociekliwość,
i Odwagę pytać, Głębiej i Głębiej, dochodzić na końcu do pytania retorycznego,
Pytania podwójnego:
,,Ile w Tym Boga a ile w Tym mnie?"
a zatem, całość, bo w Jedności jest Więcej
niż Muzyka Serca, która mym śpiewem i tańcem
a zaczyna się
od Nuty Pierwszej wraz ze Słowem Pierwszym,
co Pobudza, zatrzymuje, Zachwyca..
aż powiesz Kochany,
że Warto było całość..i wtedy łapiesz Oddech..Wzdychasz Piersią
a to daje znów Dwa Więcej- o Tak, Tak,
Jesteśmy Razem w Tym Duchu,
bo Prawdę rzekłeś i Prawdą Prowadzisz mnie..

na koniec, gdy cisza nastaje, w pół Słowie..
tylko na Jedno, jak kiedyś już czytałeś Staszku, klaps będzie-
to Uśmiech ze Słowem Najważniejszym,
gdzie Anieli niosą, skąd wyszło z powrotem
- to Twoje:
,,Amen"

Proszę, to znalazłem, byś przeżył, jak wyżej, Najpiękniej:

,,W RĘKU PANA ME PIÓRO!"

Dn 5, 1-6. 13-14. 16-17. 23-28
Czytanie z Księgi proroka Daniela

,,Król Baltazar urządził dla swych możnowładców w liczbie tysiąca wielką ucztę i pił wino wobec tysiąca osób. Gdy zasmakował w winie, rozkazał Baltazar przynieść srebrne i złote naczynia, które jego ojciec, Nabuchodonozor, zabrał ze świątyni w Jerozolimie, aby mogli z nich pić król oraz jego możnowładcy, jego żony i nałożnice.
Przyniesiono więc złote i srebrne naczynia zabrane ze świątyni w Jerozolimie; pili z nich król, jego możnowładcy, jego żony i jego nałożnice. Pijąc wino, wychwalali bożków złotych i srebrnych, miedzianych i żelaznych, drewnianych i kamiennych.
W tej chwili ukazały się palce ręki ludzkiej i pisały za świecznikiem na wapnie ściany królewskiego pałacu. Król zaś widział piszącą rękę. Twarz króla zmieniła się, myśli jego napełniły się przerażeniem, jego stawy biodrowe uległy rozluźnieniu, a kolana jego uderzały jedno o drugie.
Wtedy przyprowadzono Daniela przed króla. Król odezwał się do Daniela: «Czy to ty jesteś Daniel, jeden z uprowadzonych z Judy, których sprowadził z Judy król, mój ojciec? Słyszałem o tobie, że posiadasz boskiego ducha i że stwierdzono u ciebie światło, rozwagę i nadzwyczajną mądrość. Słyszałem zaś o tobie, że umiesz dawać wyjaśnienia i rozwiązywać zawiłości. Jeśli więc potrafisz odczytać pismo i wyjaśnić jego znaczenie, zostaniesz odziany w purpurę i złoty łańcuch na szyję i będziesz panował jako trzeci w królestwie».
Wtedy odezwał się Daniel i rzekł wobec króla: «Dary swoje zatrzymaj, a podarunki daj innym! Jednakże odczytam królowi pismo i wyjaśnię jego znaczenie. Uniosłeś się przeciw Panu nieba. Przyniesiono do ciebie naczynia z Jego domu, ty zaś, twoi możnowładcy, twoje żony i twoje nałożnice piliście z nich wino. Wychwalałeś bogów srebrnych i złotych, miedzianych, żelaznych, drewnianych i kamiennych, którzy nie widzą, nie słyszą i nie rozumieją. Bogu zaś, w którego mocy jest twój oddech i wszystkie twoje drogi, czci nie oddałeś. Dlatego posłał On tę rękę, która nakreśliła to pismo.
A oto nakreślone pismo: Mene, mene, tekel ufarsin. Takie zaś jest znaczenie wyrazów: Mene – Bóg obliczył twoje panowanie i ustalił jego kres. Tekel – zważono cię na wadze i okazałeś się zbyt lekki. Peres – twoje królestwo uległo podziałowi, oddano je Medom i Persom».

i

Łk 21, 12-19
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

,,Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Podniosą na was ręce i będą was prześladować. Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec was będą przed królów i namiestników. Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa. Postanówcie sobie w sercu nie obmyślać naprzód swej obrony. Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której żaden z waszych prześladowców nie będzie mógł się oprzeć ani sprzeciwić.
A wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele i niektórych z was o śmierć przyprawią. I z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich. Ale włos z głowy wam nie spadnie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie».


Dziś Ojcze zbudziła mnie Twa godzina,
Przez szybę znów witraż ze światła,
Postać Twa stała, jak na ołtarzu
a kazanie o wzroku!

Wstałem więc, jak kazałeś,
Rękę wyciągnął nawet św. Piotr
i piękno krużganku znów ukazałeś
modląc się we mnie:
,,W sercu moim zapisz i bądź"

Inspiracja:
,,A gdybym nie pisał,
Ty też będziesz wiedziała, że częściej myślę o Tobie
niż wieczorem i z rana:)
Nawet czasem, jak dziś po pracy zapytałem,
jakby Cię,
,,O co się modlić, szczególnie dla Ciebie?"-
bo przecież Cię nie znam,..a może znam tylko serce?
- więc powiem Bogu:
,,Niech troski Jej weźmie,
Niech się nie martwi o to, co łączy ani dzieli
Niech będzie z Tobą
a jutro, dzisiaj miłością wypełni:))"

2021-11-22 21:47
Kategoria Przyszłość
Autor PIERRE
Link https://www.youtube.com/watch?v=148Hqv2vAns

Data dodania 2021-11-23 18:32
Kategoria Przyszłość
Autor PIERRE

No i pięknie – skoro pióro zagrało najmocniej, to znaczy że cisza po sporze też potrafi mówić najgłośniej.
Pozdrawiam.

białe pióro Staszku:)

Dzięki. W Twoim komentarzu to już nie spór, tylko orkiestra, gdzie każde narzędzie zna swoją chwilę i razem robią sens.
Powiedz, która z tych „barw” w moim wierszu najbardziej Ci zagrała?