Erotyk, poetycki utwór liryczny o tematyce zmysłowej. Pochodzenie z greckiego - erotikós, w tłumaczeniu oznacza miłosny. W każdej epoce, erotyka w poezji zajmowała istotną pozycję, głosząc pochwałę miłości duchowej i cielesnej.

Poezja erotyczna powinna oddawać zmysłowość uczuć, gestów, ich nastroje i scenerię. Charakteryzuje się również barwami, dźwiękami, zapachami i ich odczuwaniem. Fabuła erotyku jest pełna namiętności za którą kryje się pożądanie. Prawie zawsze podmiotem lirycznym jest nieszczęśliwie zakochany człowiek. Uczucia wyrażane są mocne, wahają się pomiędzy szczęściem a bólem, graniczą prawie ze świadomym samounicestwieniem.

Za czas rozkwitu poezji erotycznej uznaje się epokę średniowiecza, poezję Trubadurów. Europejskim protagonistą erotyku był wczesnorenesansowy pisarz i filozof Francesco Petrarca i jego „Sonety do Laury“.

Ważni przedstawiciele poezji erotycznej w literaturze polskiej, to Jan Kochanowski, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Bolesław Leśmian, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Konstanty I. Gałczyński, Krzysztof Kamil Baczyński, Leopold Staff, Halina Poświatowska i wielu innych.