Muśnięcie jak pieszczota prowadząca na skraj uniesienia...

Przecudowny wiersz! Dla mnie jest jak tęsknota przez, którą przeciska się dusza, pragnąca bliskości. Ciało ukochanej jest jak ołtarz... do którego wznosi się wszystkie swoje pragnienia. Uniesienie zrodzone z samego pragnienia bycia obok, bycia z ukochaną. Retrospekcja w czasie, obrazy ukochanej, które wiążą się z czułością, ale także z żarliwym wspomnieniem dotyku i pragnieniem tych niepowtarzalnych chwil, gdy ziemia wiruje, a czas nie istnieje...

Znakomita puenta, w której miłość pozbywa się barier, lęku, wstydu... wychodzi naprzeciw, ofiarowując siebie, oddając wszystko, co ma. Wyłania się z tęsknego snu... snu o bliskości, gdzie niebo staje się realne i nierealne zarazem. Iluzja, która karmi duszę będąca swoistym antidotum na tęsknotę.

Jestem pod ogromnym wrażeniem piękna Twojego utworu! Poezja do powrotów.

Zostawiam wszystkie dostępne mi gwiazdy.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Pasjansie:)

Z sennych chwil i klawiatury robisz tu miękką scenę, gdzie dusze po rozłące szukają się palcami, włosami i oddechem. I choć mówisz o ciele bez wstydu, to tak naprawdę chodzi o to, że ta iskra nie jest samotna – ona przychodzi, klęka, zostaje i uczy, że pragnienie też potrafi być czułe.
Ja to widzę prosto – jak mnie bierze taki głód, to nie uciekam, tylko biorę siebie w ramiona i pozwalam, żeby choć na chwilę było dobrze.
6/5

W tym erotyku zmysły łączą się z metafizyką. Erotyzm nie jest dosłowny, balansuje pomiędzy ciałem a duchem, to świadomość gra tutaj pierwsze skrzypce.
Wers "pieść się i pieść i" buduje napięcie.