sorry za dwa błędy z przyczyn nadpisywania przez komórkę:))

Kiedyś byłem gadułą, teraz piszę i mówię, gdy Duch mnie nagli..
ps.
Taka anegdota Staszku:
Przez całą podstawówkę i wcześniej byłem milczkiem, odpowiadałem tylko na pytania i przez to uznany byłem za najgrzeczniejszego w rodzinie, w klasie i szkole..
Jak miałem 9 lat, pewnej nocy, gdy poukładałem sobie trochę w głowie o mojej przyszłości..że chcę podróżować i być tatą i że będę miał tylko jedną kobietę do końca życia..i że dam radę z zasadami przykazań bożych bo choć wiedziałem, że będę obrywał..nie tylko fizycznie..to wytrzymam bo to raptem może siedemdziesiąt lat, tak myślałem..a przecież chodzi o wieczność..
Wtedy powiedziałem Bogu ( jeszcze nie nazywałem Ojcem, bo we wrześniu dopiero skończyłem 9 lat) odpowiedziałem się broniąc..a raczej chciałem uciec od misji..:
,,Przecież jestem jak Mojżesz ( już wtedy na modlitwie miałem odmieniona twarz) a on i ja nie umiemy mówić..a mój brat nie jest Aaronem.." - tak się modliłem i w liceum dostałem dar mowy..lecz go wykorzystaniem w pracy zawodowej, z powodzeniem większym niż ktokolwiek z Was mógłby tu o tym pomyśleć..nie o tym mowa:))
Pozdrawiam jeszcze raz..
i już mnie nie zagaduje Staszku, bo muszę się wyspać, bo wstaję o 4.10, by zdążyć do pracy..

Ładnie to życie układa - siedem wierszy czekało, a wszedł ósmy z zaskoczenia - i znów okazało się, że najlepszy plan pisze chwila.

Ładnie wybrnąłeś Staszku, ładnie:))
ps.
Sąsiedzi koszą w soboty a wczoraj był poniedziałek:))
Miałem już 7 wierszy zapisanych w kolejce
ale YT wysłał ten Psalm i pasował idealnie do tego, co o kilka godzin wcześniej stanowiło komentarz u Sabiny..
Wysłałem go jeszcze w dwa miejsca co jest niezwykłe, bo wiem, że tylko jeden adresat mógł to zrozumieć..i się nie odezwała na czas,
więc jest znów tu w wersji wiersza..
Pozdrawiam Staszku między snami:))