liście oddychają
zanim ja zdążę

wzory nie migoczą
one pamiętają

spirale
jak jelita świata
jak galaktyki
które wiedzą o mnie za dużo

wąż otwiera pysk
nie żeby połknąć
żeby pokazać wnętrze

ja...

język z zielonego światła
mówi bez słów
to nie jest twoje ciało
to jest przejście

skóra schodzi
jak stara historia
jak rola, która była potrzebna
a potem zaczęła boleć

raz jestem jaguarem
raz dzieckiem
raz ziemią
która pamięta każdy krok

kobieta z liści
z twarzą matki
której nie miałem
dotyka mi klatki piersiowej

ból wypływa
nie krwią
tylko obrazami

wilgotne noce
niewypowiedziane nie
miłość mylona z przetrwaniem

ciało wymiotuje narrację
ego odpada
jak strup

ptaki śpiewają
z moich żeber

każdy dźwięk
to igła
zszywająca mnie
z powrotem
ale inaczej

nie ma imion
nie ma ról
nie ma płci
jest puls

oko rozpuszcza się w świetle
kolano pamięta że jest gwiazdą
kręgosłup że był drzewem

leżę
a dżungla śni mną

widzę swoje życie
jak rzekę
która za bardzo chciała być prosta

matka roślina mówi
nie musisz być dobry
musisz być prawdziwy

potem przychodzi strach
nie jako wróg
jako strażnik progu

jaguar patrzy
prosto we mnie
i nie atakuje

pokazuje zęby
żeby przypomnieć
że granice też są miłością

oddech zwalnia
czas pęka
jak owoc

każdy wydech
to oddanie cudzego wstydu
każdy wdech
to zgoda na bycie

nie potrafię tego przynieść
w tamten język
bo tamten świat
boi się ciszy

a tu
wszystko jest pieśnią

źródło nie świeci
ono niesie

nie jestem wybrany
nie jestem winny
jestem w obiegu

nic się nie kończy
nic się nie zaczyna

coś
wraca
na swoje miejsce

a rano
liście są tylko liśćmi

ale ja wiem
że patrzą