Cudny, w piękny sposób nietuzinkowy wiersz - aż zaniemówiłam zaskoczona takim ujęciem. Dziękuję za wrażenia i pozdrawiam serdecznie :)

uroczo i klimatycznie
pozdrawiam serdecznie
6/5

Ziemia intuicyjnie przeczuwa wiosnę, magiczny wiersz Grażynko:):)

Niech tegoroczna Wielkanoc przyniesie Ci prawdziwe wytchnienie - czas spokojnych poranków, rozmów bez pośpiechu i chwil, które pozwalają na nowo złapać równowagę. Niech wiosna wniesie do Twojego życia świeżą energię, lekkość myśli oraz odwagę do realizowania planów, które od dawna czekają na swój moment.
Elżbieta

Bardzo plastyczny obraz udało się Tobie stworzyć. Wiosna w Twoim wierszu, niby kropla drąży kolejne warstwy, jest uważna i gotowa, choć jeszcze niekoniecznie obecna. Fajne pisanie, podziałało na wyobraźnię.

Z tymi korzeniami to raczej przedwiośnie Gdy ta wyczekana kropla spadnie to dopiero wystrzeli barwą kwiatów. Pozdrawiam z uśmiechem wiosennym:)))))

...
wpadnie
i obudzi sen
do istnienia
...
Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Magicznie dość Grażynko zapodałaś...
Pozdrówki z podobaniem 🌟👍

Skojarzyło mi się z Ewangelią o Samarytance- czujne wyczekiwanie na swieżą kroplę że Žródła odczytuję jako obraz Wielkiego Postu, w oczekiwaniu na łaskę, zbawienie, które przyniesie odrodzenie... Pozdrawiam serdecznie Grażka, uściski na dobry dzień ♥️🌞

Ładnie...Intuicja jest jak nagłe przebudzenie wiosny...
Pozdrawiam serdecznie:)

ciekawie Grażynko- i tyle do myślenia
6/5

Cudowne odrodzenie w Twoim pięknym wierszu!
Nasze wnętrze migruje...
Wiosennie się zrobiło na duszy:)
6/5.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Grażynko:)

Bardzo zastanawiający wiersz

Slicznie to Grazynko ujęłaś, a ostatnia strofa przepiekna, taka "haiku'owa" (tak ją odczułem)
Serdecznosci!
Niech się wiosna rozgosci
niec w diszy zakwitnie
Niech serce przeniknie
Stef

..gdyby nie komentarze, byłbym zapomniał o tytule..
Odbieram wiersz jednak duchowo, bo tak postrzegam i tyle..
Ktoś powie:
Nie odbieraj wiośnie duszy, przecież to kobieta natury, matka stworzenia i pora piękna, wręcz ,,ubóstwiana"
- i z tym zgodzić się muszę i wcale nie spieram,
po wczorajszym dniu, jakże bym się onieśmielał:)
Wrócę jednak do pierwotnej myśli o Źródle,
dużą literą, to jakże cudownie!_
Chciałbym myśleć- ot, trafiła!- to ta ,,nasza, boska intuicja",
o której dziś mowa była..
I idąc tym śladem natrafiam za słuchem- wspaniale- od tego wszystko w Piśmie i w naszej wierze..
Jest jedna jedna różnica w ugruntowanym świecie,
a cóż to spytacie?- geografia czy biologia mówią, skąd początek biorą źródła..i intuicja a nie zdobyta wiedza twierdzą:
szukaj w górach, pod ziemią, zakrytych wyłomach..czasem odkopuj..no niektórzy ryją, drżą, cóż z tą pracą i górników rzemiosłem..ach podziwiam trud, wytrwałość, męstwo i poświęcenie..czy to nie godne pochwał, gdy źródło wytryśnie?
a jednak ten poziom, tylko do czegoś prowadzi, ubogaca lecz nie jest tym, za czym tęsknię lub tęsknimy..bo owszem nadaje sens temu życiu..ale siły brakną i cóż nam po zdobyciu?
Źródło duchowe, wiedzy czy szczęścia pod ziemią?- w ukryciu- tu racja..,,Szukajcie w górze"- wyraźne zalecenie- to słowo mówi o polocie a więc wolności wzniesień..
no tak któż z nas ptakiem podniebnym?- spadł Ikar, to i my spadniemy..Jest na to rada i opis- Ezechiel mówi natchniony-
,,Widziałem świątynię otoczoną murem, sklepienia i wszelkie bogate kamienie, wypływała rzeka ze środka, jak z Centrum Świętości, ktoś mógłby porównać z szacunkiem i pełnej czci- świata- czy to gdzieś płynęło i po co?
Też tam się dowiemy!- nie trzymam w niepewności- bo z nudów umrzemy:)
wody niezmierzone, słodkie pustynie odradzają, a te martwe wnet w miejsca pełne obfitości dają..
Tak bogactwo duchowe od boga dane a Paweł mówi, żadnemu oku- nieznane..
Cóż to za dziwy i łaska do samego oglądania i tak zawsze?- bez przerwy, po kres istnienia?
Tak, mówi Bóg, w osobie Jezusa- czerp, jak wczorajsza z Ewangelii kobieta!
Świątynią zaś z tym darem- ciało- dopowiada znów Paweł!:))
Dziękuję:)
ps.
za błędy z góry przepraszam, bo piszę i nie sprawdzam..

na pewno wpadnie i posłucha ... pozdrawiam serdecznie ...

Wszystko się zaczyna od wewnętrznego przebudzenia...
Serdeczności, Grażynko:)⭐️

Miniatura pokazuje wiosnę nie jako porę roku, lecz wewnętrzny słuch ziemi – coś, co ryje, nasłuchuje i czeka na znak życia. Wiosna nie wchodzi tu w pejzaż, tylko drąży go intuicją, jakby ziemia sama próbowała coś przeczuć, zanim jeszcze wszystko wybuchnie zielenią.
6/5

Wiosna zapach ziemi zmienia,
do życia budzi przyrodę. Ma
wpływ na na samopoczucie.
Ślę moc serdeczności:)