Tworzysz niezwykłe dziecięce portrety urzekające wrażliwością i dojrzałością pióra.
Kolejny raz wracam by czytać.
Pozdrawiam ciepło Lariso :)

I tutaj przepięknie, potrafisz oczarować z wielka pieczołowitością oraz modrością przekazu, pozdrawiam ciepło.
Na dwie szóstki.

piękny obraz i pięknie odbity w twoich wersach sens.
Ciągła walka z przemijaniem. Niedokończone dzieciństwo i niedomówione sprawy.
Zatrzymać czas beztroski? Odpowiedzi brak.
Kojarzy mi się z tym obrazem "Dziewczynka z czerwonym balonikiem"
Jedankowe pragnienie pokoju.



/Każdym dniem zabijam to
Deszczem obcych rąk
Zmywam ślad, zabijam to

Każda noc przynosi znów
Bezsensowny ból
Ołów - nie
Gołębi puch/

Pozdrawiam

🐾

Portrety dziecięce Danuty Muszyńskiej wisiały w moim dziecięcym pokoju, a wśród nich "Dziewczynka z gołębiem". Piękna ekfraza i wspaniała pointa!
Pozdrawiam Cię serdecznie :-)

Wdzięczny temat wybrałaś Droga Lariso - piękny jest ten obraz.
Gołąb jest symbolem ulotności życia, zmierzaniem od prostoty dziecka, jego ufności, do dorosłości i mierzeniem się z wyzwaniami.
Gdy wpatrzymy się w oczy dziewczynki, możemy powędrować w jej przyszłość...
Tak się wydaje.
Cudna Twoja ekfraza.
Serdecznie Ciebie pozdrawiam:)
5/6

O, pięknie ✨🌟

Czapki z głów:)

Duże podobieństwo do ekfraz Jörgena Krefta

Lari.

stan duszy – kruchą przestrzen między dziecięcym sacrum a nieuchronnością dorosłosci.

poruszające jest to przejście od estetyki pastelu do egzystencjalnego pytania o ocalenie wewnętrznej ufności.



to jest Lari piękna poezja.

pozdrawiam z szacunkiem Lari:)

Uległem czarowi treści i tak mi jest dobrze...
Pozdrówki z uznaniem 🌟👍

Ślicznie 🤗

bardzo piękny wiersz, jak zostać dzieckiem i co to właściwie jest, zapominamy. W częstochowie mamy taką fontannę z dziewczynką, ona wyciąga rączki i stoi pod fontanną radośnie uśmiechnięta, a gołębiie prawdziwe często latają wokół - tam na jej ręce siedzi też gołąg rzeźba, ale ona go wypuszcza, wypuści zaraz..

Piękny i plastyczny wiersz, który przywołuje obraz w wyobraźni.. Pozdrawiam cieplutko i dziękuję 😊🤗

Przepiękny wiersz, wywołujący delikatny obraz wyobraźni. Pozdrawiam serdecznie :)

Lariso, co trzymasz delikatność w dłoni,
opowiem Ci pozwolisz historię gołębi..
Było to dawno..dawno..temu,
gdy pola były koszone w upalne dni
a sjesta obowiązkowa na wsi..

Na schodach o tej porze, czekając na zajęcie
patrzył chłopiec blondynek z niebieskimi oczami,
jak głębia nieba tak ciekawymi,
że wypatrzył na wprost stodoły śnieżnobiałego
gołębia..
Tak cudnego nie widział nigdy wcześniej a gatunek
dziadek mu podpowiedział: to wurfel..( robił w locie wywrotki )
Wujek Ryszard (Lwie serce ) przyszedł wnet po drzemce
i zobaczył ,,białego" ale dostrzegł drugiego..
Leżała samica u progu..biedna, martwa..do grobu..
Smutek wielki u dziecka..patrzył dalej na samca..
Trzy dni siedział mąż ptasi- chłopiec był tym ujęty..
Gdy czwartego zrozumiał,
gdy już gołąb odleciał,
tak rzekł sobie dziecina:
,,wierności jednej dotrzyma,
skoro zwierzę potrafi,
to on większy niż ptasi
i choć serce małe,
to miał taką wiarę..

Pozdrawiam Lariso:))
Dobrych snów, w bieli i z nieba poduszkami:))

piękny wiersz ... spojrzałem na obraz też ... pozdrawiam serdecznie ...

To ujmujący obraz wspólnoty wrażliwego człowieka ze zwierzęciem, pięknie i trafnie opisany w ekfrazie. Pozdrawiam serdecznie z podobaniem dla wiersza.

Czytając wiersz oczami wyobraźni
widziałam ten uroczy obraz obraz
Czytałam z zaciekawieniem.
Serdecznie pozdrawiam:)

Przepięknie i subtelnie, cudowna ekfraza
Czytałam z przyjemnością i podziwiam.
Pozdrawiam serdecznie :)

Ujmujący obraz, przyciągający subtelnym pięknem i taka jest też, Droga Lariso, Twoja ekfraza. Bardzo podoba mi się "odczytanie" obrazu, wyrazem oczu sportretowanej dziewczynki, gestem w jakim ujęła gołąbka i niewidocznymi ustami wtulonymi w piórka ptaka. Kruchość i czułość dominuje w odbiorze i "zawieszone pytanie", które jest puentą wiersza.
5/6
Pozdrawiam serdecznie, Droga Przyjaciółko, z oczarowanem:)⭐️

W moim sercu też... Wisiała w moim dziecięcym pokoju; i gdzieś teraz leży na strychu rodzinnego domu.
Zachwycająca ekfraza, której każda wspaniała strofa trafia wprost do serca i boli, a pointa powala - bo wiemy, że nie ma jak ocalić tego, co najdelikatniejsze, najwrażliwsze i najpiękniejsze, chociaż z całych sił próbujemy.
"w delikatnych rączkach
tuli życie
z którym będzie się mierzyć
nieustannie"
To jest o nas wszystkich, o każdym bez wyjątku; wszyscy tak startujemy i pamięć tego wraca na różnych etapach życia. Dziękuję za niezwykłe wrażenia płynące z lektury wiersza i pozdrawiam Cię najserdeczniej :)

Bardzo ładnie łączy obraz z tym, co potem robi z człowiekiem życie – dziewczynka trzyma nie tylko gołębia, ale całą kruchość, której świat zwykle nie umie oszczędzić.
6/5

Dla mnie ciekawostka, od razu wyszukałam obraz. Też chciałbym wiedzieć, co wyszeptała dziewczynka, pozdrawiam