Mamo, przebywam na chmurze, mam skrzydła, marzę.

Szaleniec zakochał się w zjawie Hery, która była bajką, zmyśleniem Zeusa, chmurą
i miał z nią dzieci - Centaury,
a te były pożądliwe i gruboskórne.
Chmura okazała się dla niego tylko wizerunkiem chuci,
a była dobrą dobrą matką dla Fryksosa i Helle i dobrą żoną dla Atamasa.

Nie wiesz co wyjdzie z marzeń i czym są w istocie.
Ale mamo mam je, więc na razie będę żył.

Fryksos i Helle na Chmurze, na Baranku uciekli przed Złą Macochą i Złym Ojcem.
Dziecko, brat i siostra. Ona zaginęła w wodach, On doleciał do celu,
ale nie zabił Baranka, chmurę rozłożył jak futro na ołtarzu,
na zawsze w pamięci,
w głebi serca.
Wysłannik dobrej Matki i Dobrego Ojca, Chmura, skrzydła, marzenia, plany.

Nie chcesz zjeść Marzeń i stracić ich.
One chcą jeść Życie, a Życie i ty chcecie się karmić nimi wciąż.
Jesteśmy głodni wieczorów uśmiechów wśród konturów ciał i zdarzeń...

Jeśli Życie zjadając Marzenia czuje, że coś zostaje w Nim z Nich,
czuje się nakarmione, wzmocnione, uszlachetnione,
odnowione, zaskoczone,
a One się uśmiechają.

„Nie samym Chlebem żyje Człowiek“