Jesteśmy w ciągłej wędrówce i w ciągłej gonitwie. Idąc nie widzimy obok, a jeśli już to mijamy się obojętnie. Są ludzie tacy jak Jenta, którzy nie potrafią odejść, a ich dusze wędrują nawet po śmierci. Czyż wspomnienia i nasze zaduszne modlitwy nie są tego dowodem, że żyjemy z nimi w niekończącej symbiozie. Może warto by było zamknąć ten rozdział i zapomnieć.
Twoje wersy tworzą taką makatkę do powieszenia na ścianie życia. Piękne metafory na maksymy dla życia. Czy lepiej potknąć się o kamień czy o papierowy amulet jak Jenta. Tak jak dla niej nie istnieje żadna granica, tak i dla nas jest nieodgadnione miejsce do odpoczynku. Życie to, miejsce na chwilę w którym nasze domy nie maja trwałego fundamentu, nie mają drzwi których nie można otworzyć. Zatrzymujemy się pomiędzy dwoma światami biegnącymi razem z nami. A wolność? Czy istnieje? Czy tylko jest iluzją. To inni wyznaczają nam granicę gdzie mamy stanąć, co mamy robić, co jeść. Przeganiają nas z naszej ziemi i wyznaczają nam ramy. Mówią - bądź sobą, a równocześnie nie pozwalają na to.
Zamyśliłaś. Pozdrawiam

Na dole, na szarym polu pod hasłem "Na skróty" jest zakładka "kontakt", tam otwiera się formularz kontaktowy, myślę, że gdy z niego skorzystasz, Twoja prośba dotrze do Redakcji.
Pozdrawiam.

Jenta widzi i wygląda wszystko, choć nigdy nie może być innych blisko. Pozdrawiam