,,Bogini Diana"

Zaczęło się od smutku,
Czyżby?
no może drzewa zasłoniły trochę dachu..

To nie był mech z lasu?
Trochę minęło czasu..

A pamięć jeszcze boli ucieczką?
Czemu trafiasz do celu, Piotrze?

Wiesz Kochana, co powiedziałem wczoraj..
Serca nie mam otwartego?

Masz teraz i miewasz..

Nie dla każdego!
Las zabiera nam co daje,
drzewa zamieniasz liściaste w prastare
a liście w listy schowane..

Gdzie byłeś zatem, gdy strzelał złodziej?

Wołałaś mnie od lat?
wraz z księżyca barwnym świtaniem zawsze mdleje me konanie,
Kochana, nastaje dzień,
i pełni Brat- to me radosne oblicze,
Poznajesz je w pracy mej?

..a co widziałeś Pierwszy dzień?

Schowałaś twarz nad warzyw zapachem,
Ogród ma smak ziemi!
Ciągle o niej pamiętasz,
a ja tylko pytam o niebo,

Czy z gwiazd promieni
Uszyjesz dla mnie sieć nową?
Jestem Piotrem..

Zawołaj, jak wczoraj pognałaś w języku Ducha,
a dziś rzekłaś po cichu:
,,Ty też się nie zakochaj!"

a ja Ci wysłałem nagie ślady,
to dystans tak jak to,
co widzisz we mnie:

,,jasne odbicie i smutku barwy?"

Link https://www.youtube.com/watch?v=LBwqELsAs0w

Data dodania 2023-12-19 19:09
Kategoria Nostalgiczne
Autor PIERRE

ps.
Sylwia to imię żeńskie
pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od słowa silva (las) lub silvius. Oznacza osobę „leśną”, „dziką” lub „żyjącą w lesie”. Jest to żeński odpowiednik imienia Sylwiusz, a w starożytnym Rzymie nawiązywało do natury i było noszone m.in. przez mityczną matkę Romulusa i Remusa, Reę Sylwię.

Pozdrawiam Cię Sylwia
z domu przed zagajnikiem,
gdzie kropla za kroplą słodki deszcz
niesie czar wspomnień:))
Dziękuję, dodałem do ulubionych:)
Dziękuję:))

Niektóre rzeczy będą na zawsze pozdrawiam 😉

I dąb, i pagórki i duch puszczy! Mój Boże! Co ta wiosna wyczynia!
Pozdrawiam z zaciekawieniem.

Piękny i niezwykle malarski wiersz, który łączy piękno przyrody z miłością i przemijaniem.
Pozdrawiam serdecznie

🌻
Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Są miejsca , rzeczy, które miłe
chwile noszą i zatrzymują,
poruszają nasze serce.
Serdecznie pozdrawiam, myśli
radosne zostawiam:)

Udana próba zapisania uczucia na tle czasu i natury, jakby miłość chciała zostawić po sobie ślad choćby w czymś tak kruchym jak piasek. Bo człowiek bardzo chce ocalić to, co kocha, nawet jeśli dobrze wie, że wobec czasu najtrwalsze bywają nie znaki, lecz samo przeżycie chwili.
6/5