Twoje Wiersze - A gdy przeminie burza...

A gdy przeminie burza...

wolny

2026-02-22 15:11

czarnych chmur kłębowiska
pod kopułą nieba
oplotły górskie szczyty
morderczym uściskiem
grom za gromem uderza
smugą białych iskier
z paszcz brzemiennych obłoków
spłynęła ulewa

turnie wychylone spod czarnej zasłony
zda się przeciw chmur falom
nieopatrznie płyną
jakby z jądra prawieków
żywiołem wyrwane
miały runąć niebawem
w przepastne głębiny

z bliska piorun uderzył
fioletem rozbłysku
grom pierś jodły rozerwał
już część lasu płonie
huragan
drzew zranionych wyrywa korzenie
łzy deszczu opłakują
martwe karczowisko

ale Tatry niejedną przetrwały nawałę
gdy więc wiatr porozrywał
szarych chmur ławice
serce gór nadal biło
jakby nic się nie stało
bo w naturze
od śmierci silniejsze jest życie

autor

Mniszek^(*)

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

1 raz

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Krystek

dziesięć minut temu

Wspaniale oddana w wierszu atmosfera
burzy panująca w górach
Serdecznie pozdrawiam z podobaniem:)

sturecki

godzinę temu

Górski zapis żywiołu – chmury duszą, piorun rozrywa jodłę, huragan wyrywa korzenie, a deszcz opłakuje „martwe karczowisko”. A Tatry przeżyją kolejną nawałę, bo po burzy nie triumfuje spokój, tylko upór życia, które bije dalej „jakby nic”.
6/5