Trwa noc

podświadomie
puka dialog

odgłos — prosi
wibruje echem
jestestwem

wystarczy
zaryglowane drzwi
otworzyć głębią

wpuścić
dopieszczającą myśl

ona zoperuje
kunsztem — narzędziem
krawieckim cechem

zbierając złotem
rozkawałkowane
niewarte okruchy

stworzy pracując
z rozrzuconym fragmentem

nieziemską suknię

uszytą wdziękiem
wzorzystym cytatem
wszechświatem

wskaże natężenie
wybite światłością

niedopowiedzeniem

w twórczej szczerości
zgodnie z pomysłem

z wiadomością wbiegnie
złocistym szlakiem

oddaniem z głosem

kosmicznym przesłaniem
idealnym rzutem
znaczy przystanki

wyświetla wiedzę
wschodząca marzeniem

mierząc jałowe
podpowie słowem

donośnie z wyrazem
śladem w bieli

mając bilet
zwiedza wszechstronnie

kreując świetliście
wszechstronnym blaskiem
nasącza barwą

idiom wstaje

przybrany modnie
z wilczym hartem

wskazuje

pierwotny argument
przeskalowany mikroświatem

on
jak światło
drga

ciszą dotykając
uniwersum

wpojoną wizją
pachnącą poczęciem


pustą godzinę
zapaloną wzrokiem
przenika
wiatr

szepcząc przesłanie

wierszem