majowy poranek
słońce leniwie wstawało
odganiając zimne powietrze

nikt o niczym nie wiedział
niczego nie podejrzewał
wyszłam jak zawsze

Ty zapewne też
nie budząc wątpliwości
że to będzie najpiękniejszy wieczór

drewniane domki
w gęstym lesie
mój las był dla Ciebie łąką zbawienia

delikatne igiełki
muskały zmęczone usta
a skowronki ćwierkały

niczego nie świadome
a może właśnie
one wszystko wiedziały

widziały nasz spacer
po opuszczonym moście nad Wisłą
kiedy zachód słońca sięgał zenitu

pożółkłe kłosy niedbale tańczyły
podobnie po tym
jak zamknąłeś drewniane okiennice

biały wilk przywitał księżyc
cały blady od wzruszeń
ucichł na długo przed nami

tylko świerki znają prawdę
rasowe skowronki
i ten feralny księżyc

który zainicjował majową noc
pieczęcią wilka stojącego na kamieniu
z głową ku górze niczym samiec alfa
o Twoim imieniu

Klaudia Gasztold